woensdag 28 januari 2015

The week on Instagram; week 4

De week kwam maar laat op gang. Met het zwaartepunt aan het einde en zelfs wat sneeuw.
Wachten op de trein, (h)eerlijke chocolade, verjaardag, bootje, Flip de Beer, Olaf, kleurrijke cakejes, hutten bouwen, spelletjes middag en taco time.




woensdag 21 januari 2015

FFC the final update; it is done

6 januari kreeg ik de definitieve bevestiging dat ik het gehaald had. Mij Shopping Sabbatical was over. Of eigenlijk, ik kreeg de vraag of ik het gehaald had. En gelukkig kon ik deze met een grote YES! beantwoorden.

Vervolgens kreeg ik de vraag of het moeilijk voor me was geweest. En daarop kon ik met een overtuigend NEE! antwoorden. Want nee, achteraf gezien was het helemaal niet moeilijk. Het was juist leuk, een uitdaging, een manier om weer creatief bezig te zijn met kleding, om oplossingen te zoeken voor 'problemen' maar vooral om even af te zijn van dat gevoel van moeten.

Mijn omgeving leek er ook veel meer mee bezig te zijn dan ik. Vriendinnen, collega's en zelfs mijn eigen dochter die voor mij de dagen aan het aftellen waren en me er telkens op wezen dat ik al op de helft was, nog maar een paar maanden, volgende week mag je weer, nog een paar dagen, 10, 9, 8, 7, 6, 5 ,4, 3, 2, 1, gelukkig nieuwjaar. Mama je mag weer kleren kopen.

Tenslotte kreeg ik de vraag of ik het nog een jaartje ging doen of dat ik weer zin had in shoppen. En op dat laatste heb ik ook een volmondig JA! geantwoord. En dat heb ik ook gedaan. En ik ben geslaagd en nog niet helemaal klaar. Door het jaar heen heb ik namelijk een lijstje bijgehouden van dingen die ik na 31 december wilde kopen. En dat lijstje ben ik nu aan het afwerken:

- ondergoed, omdat ik daar echt helemaal doorheen ben
- sokken, omdat twee paar te weinig is om een week door te komen en ik geen sokken meer van mijn buddy wil lenen
- panty's, omdat deze gewoon op zijn
- t-shirt, omdat de shirts die ik nog heb vaal zijn geworden of niet meer wit zijn van het vele wassen of omdat er gaten in zitten
- een sweater, omdat ik de enige sweater die ik had vlak voor het einde van het jaar heb weggegooid omdat er gaten in zaten
- een lekker warme trui, omdat ik er maar een heb die eigenlijk helemaal niet zo warm is
- een nieuwe blauwe jeans, omdat ik er maar een heb en ook die in verval begint te raken
- een nieuwe winterjas, omdat er in de jas die ik heb geen model meer zit en de knopen er spontaan vanaf beginnen te vliegen
- een mannenpak, om mezelf te verwennen (ik geeft het toe)
- een blouse, omdat ik er een had die op verschillende plekken schuren begon te vertonen
- een colbertje, ook om mezelf te verwennen (geef ik ook toe)
- zwarte pumps, omdat het paar dat ik heb niet meer past
- enkellaarsjes, omdat de twee paar die ik heb niet meer te repareren zijn ook al heb ik dat geprobeerd
- nude pumps, omdat het paar dat ik heb ruim 10 jaar oud is en uit elkaar begint te vallen van het vele dragen

Dus het valt allemaal best wel mee. En ik heb ook besloten om wat minder zwart en meer kleur in mijn nieuwe collectie aan te brengen.

En hé, zul je zeggen. Ik mis tassen in dit rijtje.
Dat klopt. Want tassen heb ik niet echt nodig. Die wil ik graag. Maar vorig jaar hebben mijn moeder en ik een paar mooie exemplaren zelf gemaakt. En daar wilde ik dit jaar gewoon mee doorgaan. Dus blijf vooral mijn blog volgen voor nieuwe FBLS bags.






dinsdag 20 januari 2015

The Hunger Games; Mockingjay part 1

 
Een paar weken geleden hadden Perry en ik onverwacht een vrije vrijdag avond. We besloten die avond, op het laatste moment, door te brengen in de bioscoop. Onze keuze was gevallen op het eerste deel van de verfilming van het derde boek uit de Hunger Games trilogie, Mockingjay.

Het verhaal van de films en ook boeken (die er overigens eerder waren) gaat over het land Panem dat verdeeld is in 12 districten en een hoofdstad, genaamd het Capitool. 13 jaar voordat de boeken beginnen was er een opstand in de 13 districten waarbij district 13 geheel werd verwoest. Uit wraak heeft het Capitool een spel op leven en dood bedacht waarbij een jongen en meisje uit ieder district, gekozen door loting, in een arena tegen elkaar vechten tot er nog maar een overlevende is.

De films gaan over Katniss (16 jaar) die bij een loting de plaats inneemt van haar 6 jaar jongere zus Primrose. Wat haar op voorhand al een heldin maakt. Samen met districtsgenoot Peeter Mellark overleeft ze door een list de 74ste Hunger Games. Waardoor ze tegen wil en dank een opstand in verschillende districten nieuw leven in blazen. Het Capitool is vanwege hun actie 'not amused' en in de spelen van het jaar erop moeten ze wederom meedoen.

Als die jaren zijn de overgebleven bewoners van district 13 ondergronds bezig geweest om een nieuwe opstand voor te bereiden. Aan het einde van de tweede film wordt Katniss met 2 andere medespelers door district 13 gered en meegenomen uit de arena. Peeter en twee andere spelers blijven achter en worden gegijzeld door het Capitool.

In de derde film volgen we Katniss die steeds meer gebruikt of misbruikt wordt om het gezicht van de revolutie te worden. Uiteindelijk kiest ze er zelf voor, vooral gevoed door haar haat tegen het Capitool en haar liefde voor Peeter, haar familie en haar beste vriend Gale om dit ook daadwerkelijk te worden en meer. De vraag is wat het haar gaat brengen.
Het vierde en laatste deel wordt verwacht in november 2015.

Het concept van de Hunger Games is natuurlijk luguber. Jonge mensen, die elkaar niet kennen, als amusement tegen elkaar laten vechten terwijl het hele land toekijkt via de televisie. Weddenschappen die worden afgesloten over wie het gaat overleven en wie niet. Sponsoren die de spelers kunnen helpen om hun favoriet meer kansen te geven. De spelmakers die de regels en de uitkomst naar hun hand zetten als dat beter is voor de kijkcijfers. Brood en spelen. Het gaat er allemaal om het gepeupel even zoet te houden en weer te laten zien wie de baas is. Macht en geld.

Wat de films ook mooi laten zien is hoe belangrijk uiterlijk en presentatie is. En dat oorlog niet meer alleen gaat om het vechten voor idealen maar ook om propaganda.  En als daar wat slachtoffers voor moeten vallen. Het zij zo.

Houdt je van dit soort films, dan wil ik je ook Divergent,
Maze Runner en Snowpiercer aanraden. Deze laatste krijgt zelfs hele goede cijfers van de critici.

Het thema in al deze films (de eerste twee komen ook in meerdere delen uit) komt op hetzelfde neer. Het gaat om een nieuwe wereldorde. De aarde is vernietigd. Niet door aliens maar door onszelf. De mensheid krijgt de kans om het opnieuw en beter te doen. Waarbij vooral de jeugd een belangrijke rol speelt. Helaas lijkt de mensheid niet echt iets te hebben geleerd van zijn fouten. Er is nog steeds armoede. Er is nog steeds onderdrukking. Anders is nog steeds slecht en gevaarlijk en mensen plaatsen elkaar nog steeds in hokjes. Macht wordt nog steeds misbruikt. Dat vraagt om ontevredenheid en opstand. En de mens zou de mens niet zijn als hij niet in opstand zou komen. Want niemand wil onderdrukt worden, in armoede leven en in hokjes worden geplaatst.


Wereldband; Naar de haaien

Muziekvoorstelling voor kinderen (5+)
Ze hebben een moeder, maar geen liefde. Ze hebben een bord, maar geen eten. Ze hebben een bed, maar geen deken. Maar ze hebben elkaar. En ze vertellen elkaar verhalen en dromen dat ze koning zijn, of ontdekkingsreiziger of… zeerover.
En zo kan het gebeuren dat zeerover Zwarte Jan samen met bootsman Hassan, Lange Arie, Bange Joost en Matroos Rob het ruime sop kiezen en over de zeeën varen, van noord naar zuid, van west naar oost. Op zoek naar eeuwige roem en  goud.
De allerlaatste dag van de kerstvakantie zijn we met de kinderen naar Eindhoven gereden om daar in het Muziekgebouw te gaan kijken naar de kindervoorstelling 'Naar de Haaien' van onze favoriete instrument virtuozen van de Wereldband. En wat een leuke voorstelling was het. 
Met een nieuw verhaal en nieuwe liedjes gecombineerd met bekende melodieën en stukjes uit hun andere shows was het voor ons een feest van herkenning. Het verhaal was simpel, het decor less is more, de rollen herkenbaar. Maar meer hebben kinderen en wijzelf niet nodig. En ondanks het feit dat de zaal verre van vol zat gingen de mannen energiek aan de slag om er voor de aanwezige kinderen en hun ouders een leuke interactieve voorstelling van te maken.
Misschien de enige valse noot van deze ochtend. Het publiek reageerde niet altijd even enthousiast. Het is natuurlijk ook heel eng om voor een podium vol met bekende artiesten ineens te gaan staan en mee te doen met dansjes en liedjes. Aan ons heeft het in ieder geval niet gelegen.
Wil je met je kinderen naar een leuke voorstelling en wil je een keer wat anders. Tot eind maart is 'Naar de Haaien' nog te zien in verschillende theaters in Nederland.

zondag 18 januari 2015

donderdag 8 januari 2015

Writers Blog; Een dag met Murphy



Schrijven is altijd een passie van me geweest. Op school schreef ik verhaaltjes die ik in de klas mocht voorlezen en maakte ik op woensdagmiddagen met of zonder vriendinnen krantjes. Schrijven is in mijn vervolgopleidingen ook altijd een belangrijke factor geweest. En bij een van de HBO opleidingen die ik heb afgerond was het zelfs een serieus vak. Helaas heb ik van mijn passie nooit mijn beroep kunnen maken omdat de dingen niet altijd gaan zoals je had verwacht. Al is dat laatste ook niet altijd een excuus. Maar ik ben wel blijven schrijven. Voor mezelf, voor de kinderen, voor FBLS magazine en natuurlijk voor dit blog.  Korte verhaaltjes, filmscripts, toneelvoorstellingen, fantasy, chicklit. Ik heb al heel wat uit mijn hoofd gehaald en aan het papier toevertrouwd maar nooit iets afgemaakt. Tot ik het idee kreeg voor ´Een dag met Murphy´. Ik zou je niet kunnen vertellen waar het vandaan komt en waarom juist dit. Maar het zat ik mijn hoofd en het moest eruit. En dit keer helemaal. FBLS december issue 2014 was een mooie aanleiding en stok achter de deur om nu eens een keer iets af te maken en te publiceren. Want belofte maakt schuld. En het is gelukt. Een weekje later dan aangekondigd. Maar het complete verhaal staat nu op het nieuwe item binnen mijn blog ´Writers Blog´.

Om je alvast op voorhand gerust te stellen. Dit gaat niet over mij. Al heb ik natuurlijk wel geput uit de dingen die ik zie, hoor en meemaak en de mensen om me heen. Als schrijver heb je de luxe om te chargeren en te overdrijven. Om dingen te vergroten en te veranderen. Om iemand te zijn die je niet bent en om dingen te doen die je zelf nooit zou doen. Kortom je mag de waarheid een beetje ombuigen en naar je hand zetten.
`Dus enige gelijkenis met gebeurtenissen en personages berust op toeval.`

Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt. Laat het me vooral weten. Ik wens je in ieder geval veel leesplezier met `Een dag met Murphy´.



donderdag 1 januari 2015

Last weeks of 2014 in Instagram; week 51 en 52

Lekker eten, feestjes, veel cadeautjes, knutselen, spelletjes spelen, poging tot Geo caching, afscheid nemen, sneeuwpret, iPad, gek doen, klussen, vuurwerk, laat opblijven en champagne. De laatste weken van 2014.