woensdag 30 juli 2014

The week on Instagram; week 30

Week 30 was de week van prachtig warm zomer weer die werd overschaduwd door de ramp met vlucht MH17. het is de week waarin onze landgenoten eindelijk thuiskwamen. En de week van nationale rouw.

Dinsdag; een dagje alleen met mijn mannetje Brunjo. Dat gebeurt niet vaak. Dus hebben we veel gedaan samen. Spelletjes, lezen, samen eten, in de tuin werken en de Tour kijken.

Woensdag; de dag van nationale rouw en de dag dat de eerste lichamen aankwamen in Nederland. De tijd in ons land stond even stil toen om 16.00 uur een minuut stilte in acht werd genomen. In straten, kerken, huizen en op werkplekken. Veel mensen hebben even de tijd genomen om de overledenen te herdenken en aan de nabestaanden te denken. Het ongeluk heeft letterlijk een gat in onze samenleving geslagen. Een ramp die voor Nederland qua impact groter is dan die van 9/11.

Donderdag; Perry heeft een nieuwe hobby. Die heeft hij al een tijdje. En daar betrekt hij graag zijn gezin bij. Met als gevolg dat we nu allemaal zijn nieuwe hobby hebben. Maar wel een hele leuke; Geocaching. Vandaag kwamen er 4 Travelbugs mee. Het is de bedoeling dat je die in een nieuwe of bestaande cach doet en registreert. En dan maar hopen dat iemand het meeneemt en in een andere cach stopt. Je kunt ze ook een opdracht meegeven. Perry en natuurlijk is alles online te volgen.

Zaterdag; de laatste keer fietsen voor de vakantie. 50km in de hitte zoals de mannen in de Tour vandaag. Hun gemiddelde was wat hoger maar dat maakte het niet minder zwaar.

Zondag; een dagje naar de Efteling met de families van Herpen. Helemaal trots op de kids want ze zijn allebei in Joris en de Draak geweest. Van dat helse ritje moesten ze wel even bijkomen. Maar dat weerhield Bo er niet om tot drie keer toe in de Vogelrock te gaan. Natuurlijk aan het einde van de dag een Efteldingetje uitzoeken. Brun helemaal blij met zijn Draconicon en Bo met haar Heksensnot.






maandag 28 juli 2014

ctaste; Dining in the dark

To ctaste it must be dark

Onze smaakpapillen zijn lui geworden. Op het moment dat we eten zien, registreren onze hersenen al hoe het smaakt. Maar proeven doen we eigenlijk niet meer echt.

Om echt te genieten van de smaak van eten zou je niets moeten zien. Want op het moment dat dat ene zintuig het niet meer doet, wordt het andere ingeschakeld. Helaas hebben de meesten van ons wat dat betreft een handicap.

Bij ctaste in Amsterdam hebben ze dat concept gebruikt voor een restaurant. Je kunt daar eten in het donker. En dan bedoel ik niet in het schemer of met gedimd licht. Nee echt in het donker. Je kunt letterlijk geen hand voor ogen zien. Het menu is een verrassing. Je ziet niet wat je eet, je weet niet waar het ligt, je weet niet hoeveel het is. Iedere hap is weer een verrassing. Als er überhaupt iets op je vork zit als deze je mond in gaat. Met het verdwijnen van je zicht worden er direct nog twee zintuigen extra geactiveerd; gehoor en tast. En dat maakt dineren bij ctaste een hele aparte ervaring. Maar wel een die je in ieder geval een keer in je leven hebt moeten meemaken.

cTaste | To caste it must be darkDe bediening is normaal gesproken blind of slechtziend. En zij voelen zich daar natuurlijk als een vis in het water. De avond dat wij kwamen eten hadden ze onverwacht een zieke en viel de bedrijfsleider in. En dan merk je meteen het verschil. Een blinde medewerker kan ongeveer 10 tafels op een avond doen. De bedrijfsleider maximaal 3. Kunnen zien is in de bediening een handicap.

En dat is meteen het tweede, ideologische, idee achter dit concept. Mensen met een visuele handicap de kans geven op een normale baan. Alle beperkingen die ze in de wereld van het licht hebben, worden in het donker ineens voordelen. Een mooi idee.

Na het diner ga je terug naar de serre en wordt je verteld wat je hebt gegeten. En nee, geen enge dingen zoals sprinkhanen of wormen. Gewoon goed eten. Maar soms wel heel verrassend. En nee, je zit ook niet helemaal onder de etensresten. Althans, als je het goed doet.

Maar meer ga ik er niet over vertellen. je moet het gewoon zelf gaan ervaren.

donderdag 24 juli 2014

Houseboat Tante Piet


Photo
Photo


Photo



In het weekend van 19 op 20 juli zijn Perry en ik een weekendje met zijn tweeën naar Amsterdam geweest. Ons jaarlijkse momentje weg zonder kinderen. Dit jaar was het een heel origineel verjaardagscadeau van mijn Hubby. En niet alleen de presentatie van het cadeau was origineel maar ook ons verblijf. Amsterdam is er blijft een mooie stad om te bezoeken. Maar wil je deze stad op zijn best zien dan raad ik aan het eens op onze manier te doen.

Houseboat Tante Piet
Wat er is nu typisch Amsterdams. Paaltjes? Grachten? Red light district? Wat dacht je van woonboten. Die zijn er genoeg. Maar wist je ook dat je daar overnachtingen kon boeken. Ik niet en Perry  ook niet. Maar hij is er wel naar op zoek gegaan. En warempel. Hij hoefde niet lang te zoeken tot hij Tante Piet had gevonden. Een gezellige kleine woonboot aan de Dijksgracht. Dichtbij het centrum maar niet in het centrum. De eigenaresse van de woonboot heet Siet. Een leuke gastvrije meid die meteen maakt dat je je op je gemak en thuis voelt. Zo moet je het verblijf op haar woonboot ook zien. Een plaats waar je even naar huis kan na een dag in de grote stad te hebben doorgebracht. 's Morgens zorgt ze voor een uitgebreid en voedzaam ontbijt, maakt een praatje, ze wijst je de weg, verhuurt fietsen en 's avonds heb je een heerlijke rustige plek om bij te komen en te slapen. Perry heeft altijd problemen met de bedden in hotels en vakantiehuisjes. Maar in de bedstee van Tante Piet heeft hij prima geslapen.
Waarom de woonboot Tante Piet heet? Dat moet ze je zelf maar vertellen want je moet er echt een keer naartoe gaan. Een nacht, een weekend, een
midweek, maakt niet uit. Gewoon doen. En ben je
geweest. Laat dan altijd even een berichtje achter
op haar site of Facebook pagina.

De week on Instagram; week 29

Later dan gewend vanwege druk druk druk, warmte en geen fut. Maar hier is dan toch week 29.

Maandag; vanwege de schoolvakanties een extra dagje met de kinderen. Het weer was nogal wisselvallig zodat we vooral van alles binnen hebben gedaan. Picknicken, spelletjes, stoeien. 's Avonds gingen de kinderen bij opa en oma logeren. Perry en ik hebben daarna nog een Geocash gelopen in het Bomenpark in Heesch. Dat leverde een paar mooie plaatjes op.
Dinsdag: Bo heeft haar eerste naailes gehad van oma. En op zijn Bo's moest er natuurlijk snel resultaat zijn. Ik ben dan ook helemaal trots op dit rokje wat ze heeft gemaakt voor haar pop.

Woensdag; mijn reguliere mamadag. Na een luie ochtend binnen vond ik het 's middags echt tijd om er even op uit te gaan. Dus hebben we een flinke wandeling gemaakt naar en in Herperduin. Misschien iets teveel van het goeie, zeker gezien de hitte. Maar we en vooral de kinderen hebben het gered. En daarna genieten van een welverdiend koud bad.
's Avonds zelf ook nog een flinke wandeling gemaakt rondom Berghem. En wat is er toch veel mooie te ontdekken hier.

Donderdag; drie weken geleden moest Perry examen doen voor Prince2. Vandaag kreeg hij eindelijk de uitslag. Geslaagd en zou later blijken, met een dikke 8. Daar moest op gedronken worden. Helaas was het niet overal feest. Die middag had zich namelijk het drama met vlucht MH17 voltrokken. De omvang van de ramp was toen nog niet duidelijk. Maar de wereld stond wel even stil.

Vrijdag; zo vond ik mijn manneke op de trap in de gang. Je vraagt je af waarom? Maar ja, de wegen van Brun zijn ondoorgrondelijk. En Bo, die houdt gewoon van retro.
De vliegtuigramp had, zo bleek, ook zijn sporen nagelaten bij Van Lanschot. Een collega met vrouw en zoontje zaten in het vliegtuig op weg naar hun vakantiebestemming. Dan komt het ineens heel dichtbij.

Zaterdag; na een rumoerige nacht werden de kinderen 's morgens opgehaald door opa en oma van Herpen en konden wij op weg naar ons weekendje weg, eindbestemming Amsterdam. En wat een fantastisch weekendje zou het worden. Slapen op de woonboot Tante Piet, naar het Rijksmuseum en dineren in het donker.

Zondag; Na een redelijke nacht, het bed was meer dan prima maar die hitte, en een zeer goed en gezellig ontbijt zijn we op de fiets naar het Scheepsvaartmuseum en het Westerpark gegaan. We hebben het weekend afgerond met een simpel maar heerlijk diner bij het Hilton. Het hele weekend prachtig weer gehad en dan door een verfrissende hoosbui naar huis. Het kan zo verkeren.

































woensdag 16 juli 2014

Juweeltjes uit mijn boekenkast 5 Mickey Mouse



Het was het tweede weekendje weg voor Perry en mij. En het was een weekend om nooit te vergeten. We dachten eigenlijk een weekje naar New York te gaan. Maar dat kwam budget technisch voor een student als Perry op dat moment even niet goed uit. Dus moesten we onze wensen even bijstellen. Een weekendje naar Disneyland Parijs lijkt dan een hele ommezwaai. Maar soms loop je wel eens onverwacht tegen dingen aan. En Disney is nu eenmaal een van onze gezamenlijke passies. Het Moviepark was toen juist geopend en daar had je nog aparte kaarten voor nodig. Maar met de Efteling in ons achterhoofd dachten we dat we het hele weekend wel in 1 park konden doorbrengen. Hadden we die kaarten maar gekocht.

Onze eerste buitenlandse trip samen met de auto. Voor Perry de eerste keer dat hij überhaupt met de auto buiten Nederland zou rijden. We hadden afgesproken dat hij tot de Belgische grens zou gaan en ik de rest van de route. Maar toen we bij de grens kwamen stapte hij, na een korte stop, gewoon weer achter het stuur. Mijn held. Natuurlijk misten we de afslag naar Disney. Tomtom stond toen nog in de kinderschoenen en hadden wij in ieder geval niet tot onze beschikking. Wij moesten het doen met borden lezen en wegenkaarten ontcijferen. Wat ons al snel in hartje Parijs bracht. Een stap te ver voor Perry. Hij wist niet hoe snel hij de auto aan de kant moest zetten om met mij van plaats te wisselen. Natuurlijk heb ik ons veilig uit Parijs en in Disneyland geloodst. Heldin dat ik ben.

Volgens mij verbleven we in de Davy Crockett Ranch. Een echt familiehotel in de stijl van, hoe kan het ook anders, een ouderwetse ranch. Of eigenlijk meer een Saloon. Met veel hout en tierelantijnen. Maar helemaal prima hoor. En de twee dagen in Disneyland, heerlijk. Al was het toen al echt te klein om er twee hele dagen rond te lopen. Maar goed. Dat mocht de pret niet drukken.

De laatste dag zijn we een souvenir winkel ingegaan om een leuk aandenken te kopen aan ons weekendje weg. En omdat de prinsessenjurken niet in mijn maat verkrijgbaar waren zijn we maar op zoek gegaan naar iets anders. Bij een kleine boekensectie vond ik dit prachtexemplaar. Een ode aan Disney's boegbeeld en eerste animatiefiguur. Het boek Mickey Mouse door Pierre Lambert met een voorwoord door Roy E. Disney. Een fantastisch boek om in te bladeren met mooie illustraties en herinneringen aan een muis die al veel harten heeft doen smelten. Het boek begint met een echte cel uit een van Mickey's animatiefilms. Minder dan een seconde kijkplezier. Maar wel heel speciaal. Zoals het hele boek. Het was een aardige investering. Maar ik heb er tot op de dag van vandaag geen spijt van. Bij het afrekenen had ik nog even de illusie dat ik het boek gratis had verkregen. Ik wilde betalen met mijn betaalpas maar hoefde geen Pincode in te toetsen. Alleen een handtekening te zetten. Zo ging dat in die dagen in Frankrijk. Een paar weken later werd het bedrag toch afgeschreven. Ach ja. Een illusie armer maar wel een prachtig boek rijker. Met recht een juweeltje.






dinsdag 15 juli 2014

De week in Instagram; week 28

Maandag; onderweg naar de grote stad vanuit de trein even dit plaatje geschoten. Iedereen is onderweg. 's Avonds tijdens het eten weer door Brun verrast. Ik trap er ook iedere keer weer in. Ook het zand is onderweg.

Woensdag; regen regen regen en nog eens regen. 's Middags met de kinderen een Oranjeboompje gemaakt. Helaas heeft het niet echt geholpen. Oranje is door strafschoppen uitgeschakeld voor de finale.

Donderdag; je zou bijna vergeten dat er ook nog wordt gefietst deze week in de Tour de France. De tocht levert naast spannende televisie ook nog mooie plaatjes op.

Vrijdag; het is me eindelijk weer eens gelukt om op mijn vaste adresje is Den Bosch een van mijn twee favoriete geurtjes te kopen, Fleurisimo van Creed. Helaas hebben ze mijn andere geur uit de collectie gehaald, Santal Blanc van Serge Luttens. Waar moet ik nu toch terecht.

Zaterdag; de dag al vroeg en sportief begonnen met een wandeling naar mijn schoonheidsspecialist is Oss en weer terug. Perry had met de kinderen boodschappen gedaan. En twee prachtige bosjes bloemen voor me meegenomen.  's Middags met de kinderen naar de bioscoop. Hoe tem je een draak deel twee. Brun had vrijdag al een mooi exemplaar van Tandloos gehad. Ter voorbereiding. De film was spannend maar wel leuk. Na de film een kort rondje over de kermis in Berghem. We wonen ruim 8 jaar in Berghem en dit was de eerste keer dat we er zijn geweest. De kinderen vonden het in ieder geval heel leuk. 's Avonds de verliezers finale van het WK2014 kijken bij opa en oma. Onder het genot van gezond drinken en lekkere hapjes zagen we Oranje vol overtuiging winnen van een matig Brazilië.





























zondag 13 juli 2014

The Butler





The Butler is een Amerikaanse dramafilm uit 2013 onder regie van Lee Daniels. De film is gebaseerd op het leven van Eugene Allen (1919-2010), die de butler was van acht Amerikaanse presidenten, van Truman tot en met Reagan. De hoofdrollen in de film worden vertolkt door Forest Whitaker en Oprah Winfrey. Maar ook met een mooie bijrol voor Lenny Kravitz. 

The Butler is niet alleen een film over het leven van de hoofdrolspeler Cecil Gaines. Het is ook vooral het verhaal van het gevecht van de zwarte bevolking in de Verenigde Staten tegen discriminatie en ongelijkheid. Een strijd die op veel manieren en veel plekken is gestreden. Van de geweldloze en vreedzame protesten door Martin Luther King tot de veel agressievere idealen van Malcolm X en de Black Panther beweging. 

Door de ogen van Cecil Gaines (Forest Whitaker) zien we hoe Amerika in minder dan honderd jaar veranderd als het gaat om burgerrechten voor zwarten. Met al haar hoogte en -dieptepunten. Begin vorige eeuw waren negers nog rechteloos, slaven, overgeleverd aan de grillen van de plantage eigenaren. Terwijl nog geen 100 jaar later er een zwarte president wordt gekozen. 

Cecil lijkt in dit alles een passieve toeschouwer te zijn die zijn werk blijft doen in alle nederigheid en die het gevecht vooral binnenshuis uit moet vechten met zijn gezin. Maar ook op zijn manier draagt hij zijn steentje bij. Wat mooi verwoord wordt door de Martin Luther King in de film.

Wat mij vooral blijft verbazen, en wat in deze film eens temeer benadrukt wordt, is Amerika's blindheid voor zijn eigen problemen. Het is een natie die zichzelf moeilijk een spiegel voor kan houden. Een natie die buiten haar grenzen vecht voor vrijheid en tegen onderdrukking maar zijn eigen huis nog steeds niet op orde heeft. 

Ik moest de hele film dan ook denken aan iets wat een goede vriendin me laatst vertelde. Ze was een weekje naar New York geweest. En wat haar opviel was dat iedereen die daar in de bediening werkt (Hotel, café, restaurant) zwart of gekleurd is. Geen enkele blanke man of vrouw (op een na). 
Amerika heeft, ondanks Obama's tweede termijn, nog een lange weg te gaan. Wat maakt dat The Butler nog steeds een hele actuele film is.

donderdag 10 juli 2014

Doggybag









Op zoek naar inspiratie, voor mijn  FFC opdrachten, bladerde ik in de Glamour van juli tegen een item aan over de tassen van dit seizoen. Nu weten jullie waarschijnlijk al dat ik veel affiniteit met tassen. Dus het kleine stukje trok direct mijn aandacht. 

De tassen van aankomend seizoen zijn zogenaamd understated.  Chanel heeft bijvoorbeeld een winkelmandje, waar trouwens al een wachtlijst voor is. En Balenciaga een boodschappentasje. Less is more. 

Maar wat schetste mijn verbazing. Philip Lim imiteert een doggybag. Of imiteert hij de OAT bag. Want dit model kocht ik namelijk eind vorig jaar al in de uitverkoop. Een blauwe weliswaar (bewust gekozen trouwens door mijzelf aangezien ik deze kleur tas nog niet had) en heel wat betaalbaarder dan de tassen van de drie eerder genoemde labels.  De blauwe versie hebben ze niet meer maar wel een drietal mooie versies in herfsttinten. Daarom de moeite waard om er een blogberichtje aan te wijden. Helemaal in en voor een understated prijsje.

Kijk en vergelijk.
BarkwoodBag.jpg