dinsdag 28 januari 2014

Nooit Ziek Geweest


Nooit ziek geweest
Een tijd geleden heb ik op deze blog aandacht besteed aan het boek 'Klaas' van Nico Dijkshoorn. In deze post vroeg ik me af of je het wel een boek kon noemen en wat Nico nu eigenlijk wilde met dit boek. Een anonieme lezer van mijn blog gaf me de tip om 'Nooit Ziek Geweest' te lezen. Dan zou mij duidelijk worden waar het vandaan kwam. En, voegde deze persoon er nog aan toe, dit is wel een echt boek. Natuurlijk heb ik deze tip opgevolgd. Omdat ik nieuwsgierig was geworden naar het boek en wat het mij dan zou vertellen. Maar ook omdat deze persoon de moeite had genomen om mijn blog te lezen en er ook nog op te reageren. Dan doe je daar iets mee.

En deze anonieme tipgever had gelijk. Na het lezen van dit boek snapte ik Klaas beter.

Nooit Ziek Geweest gaat over de vader van Nico Dijkshoorn, Klaas. Een man die overmatig aanwezig was maar er eigenlijk nooit was. Het gaat over een gezin dat moet leren omgaan met de nukken van een man die nooit echt vader en nooit echt volwassen is geworden. Klaas eindigt uiteindelijk in een verzorgingstehuis omdat hij dementerend is. Ook de persoonlijkheidsverandering die dit teweegbrengt wordt door Nico Dijkshoorn zonder enige terughoudendheid beschreven. Tegelijkertijd gaat het boek ook een beetje over Nico Dijkshoorn zelf. Het is een eerlijk en heel menselijk verhaal waarin Nico niet schuwt om de fratsen van zijn vader te beschrijven. Maar ook de reacties hierop van hemzelf en zijn broers en moeder. Als kind en later al volwassen man.

Voor 'Nooit Ziek Geweest' had ik meer tijd nodig dan twee ritjes op en neer in de trein van Oss naar Den Bosch. Maar toen ik er eenmaal aan was begonnen kon ik het moeilijk wegleggen.

Dus 'Nooit Ziek Geweest' absoluut de moeite waard om te lezen en doe er daarna ook nog even Klaas achteraan.


FFC Update; Online shoppen nekt het milieu



Woensdag 22 januari 2014 stond dit stuk in de Metro. Het sluit helemaal aan bij de uitdaging die ik ben aangegaan voor dit jaar. Want een jaar lang geen kleding kopen gaat niet alleen over het niet uitgeven van geld. Het gaat ook over bewustwording en zoeken naar oplossingen. Zoals een aantal van jullie lezers weten ben ik een groot fan van online shoppen en webwinkels als Zalando. Maar nooit eerder heb ik erbij stilgestaan dat dit 'gemakkelijke' shoppen ook een keerzijde heeft, behalve dat het slecht is voor mijn portemonnee. Het lezen van dit artikel was voor mij dan ook best wel een eye opener.

De Loesje poster kreeg ik van een goede vriendin doorgestuurd. Toepasselijker kan niet.

Vele retourzendingen belasten milieu
Er wordt lustig geshopt op het internet. Net zo gretig wordt er van alles teruggestuurd. En de busjes maar rijden.

Talloze schoenen bestellen en ze bijna allemaal weer terugsturen; voor velen de normaalste zaak van de wereld

Koopkracht de kracht om te laten liggen wat je niet nodig hebtHet gemak waarmee op internet, vooral kleding, wordt gekocht en geruild is slecht voor het milieu. Busjes rijden af en aan om duizenden jurkjes, broeken, schoenen en truien te bezorgen en vervolgens weer op te halen omdat ze niet passen of de kleur niet aanstaat.

Dat blijkt uit een onderzoek van de expertgroep Ecologie, die de effecten van het koopgedrag op het milieu in kaart bracht. Door de verschuiving van offline naar online winkelen, wordt het milieuprobleem in toenemende mate op het bordje van het bedrijfsleven gelegd.

"Het aantal retouren veroorzaakt een hoge CO2-uitstoot", zegt Linsie Meijer van Advies- en accountantskantoor PwC, projectmanager van de expertgroep. "In de mode wordt ongeveer 60 procent weer teruggestuurd. Vrouwen bestellen jurkjes in vijf maten en drie kleuren en dan maar kijken wat het beste staat. De rest wordt kosteloos weer opgehaald. Want ondernemers zijn er niet voor te porren om retourkosten te vragen. Dat kost immers weer klanten."

Het milieubewustzijn van de internetkopers is vrij waardeloos. "Vrijwel niemand staat er bij stil als er weer eens een busje met een bestelling voor komt rijden", zegt Meijer.

De expertgroep heeft een oplossing voor het systeem bedacht die momenteel in ontwikkeling is: de Avatar. "Dat is een 3D-paspop die vrouwen op hun computerscherm zien. Ze kunnen dan het gewenste jurkje invoeren, met de kleur en de maat erbij en dat kunnen ze zien hoe het kledingstuk staat. Op die manier hoeven ze niet allerlei maten aan huis te laten bezorgen", zegt Meijer.

Het milieubewuster winkelen is ook nodig voor de bedrijven, want die maken steeds meer kosten aan brandstof. Zo moeten ze vaker naar moeilijk bereikbare gebieden. "Wat ook een oplossing zou zijn is dat maten overal hetzelfde zijn, maar dat is erg lastig voor elkaar te krijgen", zegt Meijer.
Een betere samenwerking tussen de vervoerders zou ook kunnen helpen. Nu kan het zomaar voorkomen dat eerst een busje namens H&M voor komt rijden en even later eentje van Wehkamp. Door het bundelen van leveringen kan dit worden voorkomen.

Om de consument zich bewust te maken van het weinig ecologische koopgedrag, stellen de onderzoekers voor om de impact op het milieu door te berekenen in de prijs of de consument te betrekken bij het bezorgproces, bijvoorbeeld door het bieden van alternatieve (groene) bezorgmogelijkheden. "Dat een product altijd maar snel geleverd moet worden is een aanname. Als consument wil ik het geleverd krijgen op het moment en op de plek dat het mij uitkomt. Dat mag morgen om 10.00 uur, maar kan ook best vrijdag om 16.00 uur. Deze optie krijg ik nu als consument niet aangeboden, maar is een mogelijkheid om de stroom van pakketjes efficiënter te distribueren", aldus Meijer.

maandag 27 januari 2014

De week in Instagram; week 4

Een week vol tegenstrijdigheden. Bijna de hele week stond in het teken van de verjaardag van Perry. Behalve woensdag, een dag vol kleine en grote drama's.

Maandag; drie kleine idiootjes die lagen in een bad, met zijn allen in een bad.

Dinsdag; Brun heeft zijn eerste echte opdracht meegenomen naar huis. Met een grote krul van de juf omdat het helemaal goed was. Mijn kanjer.

Woensdag; Er kwam een vriendje van Brun spelen. Ze hebben de hele middag plezier gehad. Zelfs nog even buiten gespeeld. Tot het moment dat het vriendje weg ging en Brun in al zijn enthousiasme met zijn hoofd op de punt van een salontafeltje viel. Heel even was het paniek. Gelukkig viel het allemaal mee. De wond is geplakt en wij zijn weer een ervaring rijker.

Donderdag; De verjaardag van papa Perry. Kinderen hadden samen met oma het e.e.a. geknutseld. Bijvoorbeeld deze mooie kaarten met slingers erin.

Vrijdag; Vrijdag was het hoedjesdag. In ieder geval voor Perry. De verjaardagsmuts die Bo ook nog voor papa had gemaakt. Die kreeg hij vrijdag pas omdat hij op deze dag zijn feestje zou vieren. En wat doe je met al die andere leuke werkjes die de kinderen gedurende hun school loopbaan maken? Nou bijvoorbeeld dit. En er kan nog het e.e.a. bij.

Zaterdag; de Jumbo in Berghem wordt verbouwd. Deze uitnodiging met nuttig presentje lag zaterdag in de brievenbus. Leuke promotieactie.

Zondag; ondanks dat het een feest weekend was toch voldoende tijd om samen met de kinderen te spelen. En na het geweld van Marvy's Speelwereld op zaterdag was dit voor de zondagmiddag een rustig alternatief. Hij blijft mooi deze zelf te bouwen knikkerbaan van Quadrilla.

















dinsdag 21 januari 2014

FFC Update; opdracht 2 My Shopping Sabbatical Contract

Vandaag kreeg ik mijn tweede opdracht doorgestuurd. Stel een contract op en geef aan waarom je meedoet aan deze uitdaging. Want mensen gaan je ernaar vragen en het kan je tijdens moeilijke momenten motiveren om door te zetten.
Deel het vervolgens met familie, vrienden en bekenden.

Waarom doe ik hieraan mee;
- omdat ik het kan
- om aan de mensen om mij heen te bewijzen dat ik het kan
- omdat ik meer dan genoeg kleding heb om het komende te dragen zonder er iets bij te kopen
- om dit jaar geen onnodige kleding te kopen
- omdat ik op deze manier alle kleding die ik heb ga dragen. Ook de dingen die ik zomaar in mijn kast had liggen
- omdat het goed is voor mijn portemonnee
- omdat ik benieuwd ben tegen welke 'problemen' ik ga aanlopen gedurende dit jaar en hoe ik deze ga oplossen
- om mijn eigen creativiteit te herontdekken
- omdat in ieder geval dit jaar niemand, voor mij, voor een hongerloontje hoeft te werken in de mode industrie
- omdat ik dit jaar in ieder geval kinderarbeid niet stimuleer in de mode industrie
- omdat ik hierdoor meer tijd en geld heb om andere leuke dingen te doen
- omdat het me een gevoel van bevrijding geeft
- omdat het me de keuze om wel of geen kleding te kopen bespaart
- om geen spijt te hebben van aankopen
- om weer waardering te hebben voor de kleding die ik eerder heb gekocht

En hierbij is het officieel. Het contract is daar en hangt aan het magneetbord in de kamer.






maandag 20 januari 2014

d'n 9e Osse Meebleravond


Kom zaterdag 22 maart naar Café de Kamer en doe mee. Geef je eigen top 11 door en maar kans op leuke prijzen.

De week in Instagram; week 3

Maandag moest ik noodgedwongen naar het station lopen als een echte working girl op mijn gymschoenen. Eenmaal op de zaak snel even van schoenen wisselen.

Dinsdag; oma is creatief bezig geweest met de kinderen. Resultaat dit schattige schilderijtje. Ik noem het The Booze Brothers. De poppetjes zijn namelijk gemaakt van kurken.

Woensdag; mijn eerste FFC opdracht. Inventariseer al je kleding. Jullie hebben vorige week al kunnen lezen wat deze opdracht heeft opgeleverd.

Vrijdag; we krijgen nieuwe werkplekken. Kleinere werkplekken. Van Lanschot wil naar papierloos. Maar dan moet je wel eerst papier lozen. Wat in deze dozen zit moet allemaal nog uitgezocht worden en waarschijnlijk kan het merendeel naar het grijze archief.

Zaterdag; kleding kopen mag niet. Dan maar compenseren voor woon accessoires. Het resultaat van een ochtendje IKEA. Nee die grote tas is niet voor mij maar voor de poppenkleertjes van Bo.
's Avonds eten bij opa en oma de Wit. Vorige week had ik aangegeven zin te hebben in mama's beroemde bonensalade. Et voila...
En nog een Instagram experiment van Bo. Ze is echt toe aan haar eigen tablet.

Zondag; 's Middags met de kinderen een Geo Caching tocht gelopen.
Vorige week had Perry al een poging
gedaan maar de laatste schat niet
gevonden. Nu wel. En voor het
donker werd. Dus mochten de
kinderen eindelijk hun naam in het
boekje zetten en zelf een schat
achterlaten.












woensdag 15 januari 2014

Free Fashion Challenge (FFC) Update

Anderhalve week geleden liet ik jullie via deze blog weten dat ik voor 2014 gestopt ben met kleding kopen. En ik kan jullie met trots mededelen dat het goed gaat. Ik heb nog niets gekocht. Ik mis ook nog niets. Tot nu toe voelt het eigenlijk heel bevrijdend. Men name als ik in mijn mailbox zonder erbij na te denken alle inkomende mail van al die webshops kan deleten, Zalando, Zalando Lounge,Wehkamp, IDIVA, Shop Vip.com. Niets mee doen, weggooien die mail. Schoont lekker op.

Nadat ik mezelf had ingeschreven voor de FFC kreeg ik een paar dagen later mijn eerste opdracht:
Inventariseer alle kleding die je hebt. Wat heb je. Wat draag je. Wat draag je niet. Wat vind je fijn zitten. Wat niet. Zijn er stukken bij die je al een jaar of meer niet hebt gedragen. Zijn er stukken bij die misschien een bepaalde emotionele waarde hebben. En als extra opdracht Clean out your wardrobe.

Vanochtend ben ik een paar uur bezig geweest met deze inventarisatie. Eerst heb ik alles uit mijn kast gehaald en op bed gelegd. Vervolgens heb ik per kledingstuk gekeken wat het is, welke maat, welke kleur en bij mezelf gedacht 'ga ik dit nog dragen'. Tot mijn eigen verbazing kwam ik kledingstukken tegen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had en die nog heel draagbaar zijn. En terwijl ik zo bezig was heb ik heel wat nieuwe combinaties bij elkaar
verzonnen. Het zijn ook heel wat kledingstukken. En ja, ook ik heb kleding in mijn kast hangen waarvan ik denk 'waarom'. Waarom heb ik 4 zwarte broeken, drie blauwe jeans, en 5 zwarte colbert. Allemaal net iets anders, maar toch. Weggooien die ik niet zoveel. Maar ik heb er wel zo'n 4 kledingstukken tussenuit gelaten. Twijfelgevallen zal ik maar zeggen. Weggooien doe ik ze nog niet want je weet maar nooit. Maar ze hangen niet meer in mijn kast. Bijkomend voordeel, mijn kast is ook weer
eens opgeruimd.

Resultaat van een ochtendje inventariseren:


22 paar schoenen
17 sjaals
23 truien en shirts
6 rokken
7 bloezen en tunieken
10 broeken
13 jasjes en colberts
6 jurkjes
3 leggings

En dit is alleen nog maar mijn wintercollectie.



maandag 13 januari 2014

Soof


Soof



Vrijdag ben ik met de meiden naar Soof geweest. In eerste instantie stond ik er een beetje sceptisch tegenover.. Ik had een echte bored housewifes film verwacht. Maar in plaats daarvan bleek het een originele grappige, ontroerende film over relaties, verliefdheid, desillusies en echte liefde. Een beetje bored housewifes maar dan net iets anders.

We zijn de film gaan kijken op een originele locatie die het vermelden waard is, Service Bioscoop Industrie in Veghel. Na de voorstelling hebben we hier met zijn vieren nog even gezellig na zitten genieten en kletsen.

De film:
Soof heeft alles wat ze wil: een eigen bedrijfje, een man en drie leuke kinderen. Toch vraagt ze zich af of dit nu alles is. Als Soof tijdens een etentje de bekende choreograaf Jim ontmoet springt er een vonk over. Maar is dit wel wat ze wil?

Soof gaat over echte mensen, met gewone dagelijkse problemen en beslommeringen; over kinderen die niet altijd doen wat je wilt maar waar je zielsveel van houd; over je partner die misschien niet perfect is maar je uiteindelijk toch altijd weer weet te verrassen; over het leven dat je zelf moet maken; over de kleine dingen; over het gras dat niet altijd groener is bij de buren.

We hebben veel gelachen tijdens de film. Omdat het een grappige film is maar bij vlagen ook zoooo herkenbaar. De scene met de kinderen in de supermarkt. Soms heb je geen zin meer om de perfecte geduldige ouder te zijn en is het gewoon genoeg. Ook midden in een supermarkt met heel veel andere mensen erbij.
De scene met Soof die van een barkruk afstapt en wegloopt. In het shot zie je dat haar rok gewoon gekreukeld is. Want zo gaat dat in het echt met rokken waar je op gaat zitten.
Soof die geen maatje 34 heeft maar een echte vrouw is van haar leeftijd met een buikje en rimpels.
Of Kaspar die denkt wel even het huishouden te runnen en voor de kinderen te gaan zorgen. Want 'hoe moeilijk kan dat nu zijn.'

Eigenlijk is Soof een film die je samen met je partner moet zien. Omdat het niet alleen over Soof gaat maar ook over haar man Kasper. In een relatie zit je tenslotte met zijn tweeën. En er valt nog heel wat te leren van elkaar. Want vrouwen; Iedere ochtend in je tijgerprint peignoir en op je Ugg sloffen je man en kinderen uitzwaaien is niet opwindend. Een stratenmakers decolleté en slobbertrui trouwens ook niet mannen. Daar wordt je relatie niet spannender van.
Je best doen, naar elkaar luisteren, blijven communiceren en elkaar blijven verrassen. Dat is het juiste recept.

Dus, Soof, gewoon gaan zien.



De week in Instagram; week 2

De eerste werkweek van het nieuwe jaar, de eerste echte week school voor Brun. Het nieuwe jaar is weer vol aan de gang.

Maandag; een verlaat kerstcadeautje. Vond ik in de la van mijn bureau op mijn werk. Een leuk en lekker kerstgeschenk vol met leuke weetjes over eten en lekkere recepten.

Woensdag; mijn eerste vrije woensdagochtend in bijna 6 zes jaar. Een mooi moment om de administratie eens bij te werken. De bananendoos met achterstallig onderhoud was aan het einde van de ochtend teruggebracht tot een schoenendoos. En de bananendoos vol met papier kon aan de straat.

Vrijdag; Perry was weer goed op dreef deze week. Vrijdag en zaterdag volop geëxperimenteerd met het haar van Bo. Wat resulteerde in een paar mooie creaties.
Vrijdagavond met de meiden naar de film Soof. Een gezellig avondje uit gehad in een mooie bioscoop bij een hele leuke film. Lees meer over de film Soof op deze blog.

Zaterdag; lekker luie dag met de kinderen en 's avonds eten bij opa en oma die deze heerlijke salade niçoise hadden gemaakt. Niet alleen lekker maar ook nog een lust voor het oog.

Zondag; zaterdag een luie dag. Dat betekent dat er zondag gewerkt moet worden. Onder andere tijd om de kerstboom en de kerststal op te
ruimen. Ook deze kleine op de
kamers van de kinderen.







donderdag 9 januari 2014

SPIJT




Spijt!Vorige week, in de kerstvakantie, hebben Perry en ik samen naar de film Spijt gekeken. De film, uit 2013, is gebaseerd op het gelijknamige boek van  Carry Slee. Het verhaal gaat over Jochem, een dikke jongen die op de middelbare school zit en gepest wordt door een aantal van zijn klasgenoten. Hij pleegt vanwege dit pesten uiteindelijk zelfmoord.                                     Ik heb er lang over nagedacht of ik iets over de film op mijn blog zou zetten. Vooral vanwege het feit dat het me persoonlijk nogal aangreep. Meer dan ik had verwacht. En hoewel ik in eerste instantie schrok van mijn eigen emotionele reactie bedacht ik dat ik juist vanwege deze reactie iets over de film op mijn blog moest zeggen. Pesten kan namelijk nooit aandacht genoeg krijgen. Aan de ene kant omdat het nog steeds gebeurt en aan de andere kant omdat het nooit verdwijnt uit het leven van diegene die ooit gepest is. Pesten en de gevolgen ervan draag je je hele leven bij je. Het slijt. Maar het gaat nooit helemaal weg. Sommigen gaan eraan onderdoor, nu of later, en sommigen leren er mee leven en worden er misschien sterker van. Maar de pijn en de onzekerheid verdwijnen nooit. Madonna heeft op haar album Like a Prayer een nummer staan; Till Death Do Us Part. Het gaat eigenlijk over een gewelddadige relatie (wat is zekere zin ook pesten is). Maar daarin staat een zin die prachtig de kern raakt van wat pesten met een mens doet:                                                                                                 
"The bruises they will fade away, you hit so hard with the things you say"                                                                                                                                                                                                    Gelukkig is er in de loop van de jaren veel verandert als het gaat om pesten. Vroeger was de reactie nog 'schelden doet geen pijn', oftewel je moet niet zo zeiken. En kon je als je gepest werd nergens terecht. Waarmee eigenlijk de gevoelens van gepeste kinderen categorisch werden ontkend en waarbij degene die gepest werd nog meer slachtoffer werd omdat er naar het gepeste kind met een beschuldigende vinger werd gewezen. Als slachtoffer kom je op die manier in een isolement terecht waar je niet makkelijk meer uitkomt. Nu wordt er gelukkig meer aandacht besteed aan pesten en kunnen kinderen die gepest worden terecht op hun school en worden ze gehoord. Wat niet betekent dat het is verdwenen. Want zoals de film Spijt laat zien, (maar ook recente bekende gevallen) het gebeurt nog steeds en de gevolgen zijn soms dramatisch. Daarnaast in er een hele nieuwe manier van pesten opgedoken. En dat is via Social Media. Dit is een vorm die nog meer ongrijpbaar is omdat deze zich vaak in een oncontroleerbare omgeving afspeelt. In de digitale wereld. Buiten de relatief beschermde omgeving van een school of het gezin. Ouders weten vaak niet hoe ze met deze Social Media moeten omgaan en het gebeurt buiten het gezichtsveld van de school. Er is dus nog veel te doen en te leren als het gaat om pesten.                       
Spijt is daarom een film die, naar mijn mening, op alle scholen getoond moet worden. Op basisscholen, middelbare scholen, maar ook op het voorgezet onderwijs en zelfs daarna nog. Want pesten stopt niet op basisscholen of het voortgezet onderwijs. 
Kinderen moeten leren dat pesten verkeerd is. Maar het belangrijkste is misschien nog wel dat we onze kinderen leren om weerbaar te zijn. Dat we ze leren om voor zichzelf en voor anderen op te komen. Dat we ze leren dat anders zijn niet verkeerd is. Of het nu gaat om uiterlijk, huidskleur, godsdienst, seksuele voorkeur of wat voor 'afwijking' dan ook. En dat we ze het gevoel geven dat ze zich nergens voor hoeven schamen en ergens terecht kunnen om over hun gevoelens te praten. 
Want kinderen die zeker zijn van zichzelf en van hun gevoelens laten zich niet pesten en staan pesten niet toe. 


elk uiterlijk is mooier dan een pestkop


 




maandag 6 januari 2014

Mijn uitdaging voor 2014; Free Fashion Challenge


 free-fashion-challenge

Koop jij graag kleding? Ik wel.
Koop jij kleding omdat het op dit moment in de mode is? Ik wel.
Koop jij wel eens kleding die je maar of en toe of zelfs nooit draagt? Ik wel.
Koop jij wel eens kleding ook al heb je het niet echt nodig? Ik wel.

Maar dat is vanaf nu afgelopen. Want het komende jaar doe ik mee aan de Free Fashion Challenge.
Modebewuste studenten startten de Free Fashion Challenge in 2010 en inmiddels doen ruim 1000 mensen mee. Met de Free Fashion Challenge willen de initiatiefnemers laten zien dat zij vinden dat mode moet gaan over creativiteit, verfraaiing, vreugde, kwaliteit en goed ontwerp.

In de afgelopen jaren is mode meer en meer consumptie geworden. Mode werd fast fashion en kleding is wegwerp geworden. Generaties groeien op met de gedachte dat een t-shirt echt kan worden gemaakt voor 50 cent. Maar zijn zich er tegelijkertijd amper van bewust dat voor elk spotgoedkoop trendy kledingstuk iemand aan de andere kant van de wereld voor een hongerloontje in een atelier zit te zweten. En hebben wij het echt allemaal nodig? Nog een shirt erbij omdat het trendy is. Je derde blauwe spijkerbroek omdat die kleur toch net weer anders is. Nog een paar schoenen gewoon voor de heb.
Wat is de Free Fashion Challenge?
De deelnemers van de Free Fashion Challenge stoppen 1 jaar met kleding kopen. En daar zijn wat regels aan verbonden:
  • Het niet kopen van kleding of accessoires (tassen, schoenen, riemen, enz.) voor een jaar;
  • Dit geldt ook voor ondergoed en sokken;
  • Het niet kopen van  stoffen om zelf kleding te maken;
  • Je mag een van de bovenstaande items niet accepteren als geschenk;
  • Je kunt wel kleding ruilen met anderen
Ik ga de uitdaging aan. Jij ook?
Is de Free Fashion Challenge wat voor jou? Op FreeFashionChallenge.com vind je nog meer informatie.
Maar je kunt natuurlijk ook deze blog blijven volgen en lezen hoe het mij het komende jaar vergaat met het niet kopen van Fashion voor mezelf.

De week in Instagram; week 1


De week van oud en nieuw. De week van oude gewoontes en nieuwe uitdagingen.

Dinsdag; de laatste dag van het jaar. De kinderen bleven bij opa en oma en mochten daar op hun manier vuurwerk afsteken. En een lol dat ze hadden. De grote mensen vierden hun eigen feestje. Mijn laatste SELFIE van 2013.

Woensdag; nieuwjaarslunch bij opa en oma. En het nieuwe jaar meteen goed begonnen met een wandeling.

Vrijdag; papa heeft een nieuwe hobby. Via You Tube leert hij hoe je haren moet invlechten. En het resultaat mag er zijn. Ben jij een papa en ook op zoek naar een nieuwe hobby? Zoek dan op You Tube naar instructiefilmpjes van 'prinsessenhaartjes'.
's Middags nog een keer lekker het bos in. En voor het laatst uitgebreid eten. Perry heeft gekookt. Een heerlijke salade als voorgerecht en als hoofdgerecht gnocci.

Zaterdag; de vakantie zit er bijna op dus de zaterdag is er een als alle andere. Nou, niet helemaal. Als we 's middags onverwacht met zijn allen de stad in gaan zien we een wens piramide staan. En natuurlijk willen de kinderen er zelf ook graag een wens voor maken. Resultaat, onze eigen familie wens piramide. 1 op de 10 wensen komen uit. Ik hoop het niet. Want dan hebben we binnenkort een slang als huisdier.

Zondag; de dag begint sportief en eindigt sportief. Met in de ochtend een MTB tocht door de modder van Herperduin en 's avonds een ouderwetse sjoel competitie. De kinderen gaan helemaal uit hun dak.


Het is ook de dag dat ik, samen met mijn moeder, besluit om een nieuwe uitdaging aan te gaan. De Free Fashion Challenge. Wil je hierover meer weten? Houd deze blog dan in de gaten.