dinsdag 29 oktober 2013

FBLS BLOND

Vandaag liep ik na het werk even de Bruna op het station in Den Bosch binnen. Ik was wat te vroeg voor de trein en het was koud. Tijdschriften snuffelen is dan altijd een leuk en warm alternatief. En waar liep ik tegenaan? Of in eerste instantie langs? BLOND het tijdschrift. Als fan van het eerste uur heb ik niet lang geaarzeld om het magazine te kopen.

In de trein heb ik alvast een voorproefje genomen en het vluchtig doorgebladerd. Terwijl ik dit bericht schrijf blader ik, onder het genot van een kop groene thee uit mijn Blond mok, nog vrolijk verder. Een gezellig magazine zo vlak voor de feestdagen boordevol leuke items en goede tips.

Het redactioneel riep direct herinneringen op aan het werk aan ons eigen FBLS magazine. En zoals FBLS een kijkje gaf in het leven van mij en Jenneke. Zo ervaar ik BLOND als een kijkje in het leven van Janneke & Femque. Een inspirerend kijkje. Want ik ben vast van plan om mijn idee voor een december issue van FBLS door te zetten. Dus houd deze blog in de gaten. Want begin december gaat hij weer life. Blader ondertussen nog eens door FBLS en FBLS party issue. Of koop BLOND. Voor € 4,95 krijg je er nog een kortingsbon van € 5,00 bij om te besteden in de Blond online store.



zondag 27 oktober 2013

De week in Instagram; week 43







 
Deze week stond in het teken van kleur en en veel sportiviteit.

Maandag; helemaal blij met mijn Victor&Rolf Voque modespecial.

Dinsdag; de laatste restjes zomer uit de tuin.

Woensdag; wandelen met Brun in Herperduin en genieten van al het mooist wat de herfst ons te bieden heeft. 's Avonds samen met papa een verhaaltje lezen.

Donderdag; mijn schoonvader werd 65 jaar. Bo wilde graag prikkers maken. Resultaat, een kleurrijke gezonde snak.

Vrijdag; ook aan ons ging de Zwarte Pieten discussie niet voorbij. Voor de kinderen is het allemaal heel duidelijk. Zwarte Piet is gewoon lief en moet blijven.

Zaterdag; Perry had een tennistoernooi. Het was prachtig weer. Natuurlijk gingen we papa even aanmoedigen. Het heeft helaas niet mogen baten. Het toernooi zit er al weer op.

Zondag; Bo moest op voor haar A diploma. En met succes. Mama was zenuwachtiger dan Bo zelf. Maar nadat ze door het gat was gezwommen kon ik opgelucht adem halen.














Het Diner; one minute of fame


Deze week heb ik het boek 'Het Diner' gelezen van Herman Koch. Na Nachtfilm was het tijd voor wat luchtiger literatuur. Nou ja luchtiger. Uiteindelijk, als je de laatste bladzijde hebt gelezen en je legt het boek weg en je laat het een tijdje bezinken,  zijn boeken van Herman Koch niet echt luchtig te noemen. Toch lezen ze wel lekker weg. 


Het Diner, da's toch al een tijdje geleden uitgekomen. Hoor ik je denken. Klopt. Ik ben er ook wat laat mee. Maar dat heeft een reden. Want maandag 4 november gaat de film 'Het Diner' in première. En Perry en ik mogen erbij zijn. We zijn uitgenodigd om dit unieke moment mee te maken samen met naar ik aanneem de gehele cast en crew. En wellicht ook nog wel de producent ( jazeker, Reinout). En misschien ook nog wel de schrijver. En wie weet nog meer van de rest van wereldberoemd Nederland.

De dresscode is Black Tie. Ja we moeten op chique. En na de film, die natuurlijk laaiend enthousiast wordt ontvangen door iedereen. Een staande ovatie stel ik me zo voor als de aftiteling gaat beginnen. Na de film gaan we nog even borrelen. Dus stel je voor dat ik tijdens dat borrelen aan de praat raak met de schrijver. Dan moet ik op zijn minst het boek hebben gelezen en er een mening over hebben. Toch...?

Dus wil je weten wat ik van het boek vond en van de film en hoe het Perry en mij is vergaan op de rode loper. Dan kun je twee dingen doen. Volgende week maandag of dinsdag naar RTL Boulevard kijken of deze blog in de gaten houden.

woensdag 23 oktober 2013

Nachtfilm


Calamiteitenleer voor gevorderde was het eerste boek van Marisha Pessl. Toen ik het in 2006 las was ik direct een fan van deze jonge schrijfster. Ik houd wel van haar schrijfstijl en humor en de originaliteit van het verhaal. Het was even wachten op haar tweede boek, Nachtfilm. Maar het was het wachten meer dan waard. Het verhaal in het kort. "Ashley, de dochter van de illustere film noir regisseur Stanislas Cordova wordt dood aangetroffen. Onderzoeksjournalist McGrath en zijn twee jonge assistenten zijn vastbesloten het mysterie te ontrafelen." Roman staat er op de cover. Oh, een detective. Zou je denken na het lezen van deze korte inleiding. Niets is echter wat het lijkt. Niet het verhaal, niet de personages en ook niet het plot. Fictie en werkelijkheid lopen door elkaar heen, het verhaal is duister, vreemd en huiveringwekkend. Je kunt het niet wegleggen, je moet doorlezen. En het einde is al net zo vervreemdend als de rest van het boek. Het boek laat je achter met veel vraagtekens. En het gevoel bekruipt je dat er nog meer is, veel meer. Nog meer aan Asley, de dochter van de regisseur, nog meer aan haar vader, haar fans, de mensen om het gezin Cordova heen. 
Rode lijn van het boek is de vraag hoe Ashley is gestorven en waarom. Maar nog meer gaat het over de waarheid. Wat is de waarheid. En welke waarheid wil je geloven. De verklaarbare of de onverklaarbare. De waarheid die van Ashley een heldin maakt en een beetje bovenatuurlijk of die haar juist heel menselijk maakt met de zwakheden van een echt mens. En wie verteld er eigenlijk de waarheid. Zijn het die mensen die de dochter van dichtbij hebben meegemaakt of juist diegene die afstand konden nemen en kritisch waren. Ieder verhaal kent meer dan een kant of meer dan een waarheid. Juist omdat het door verschillende mensen wordt bekeken, beleefd en geïnterpreteerd. 
Waar Marisha Pessl prachtig gebruik van maakt is de moderne media die wij tegenwoordig gebruiken om de waarheid te vinden. Internet sites, fan sites, blogs, social media. We zoeken, verzamelen, lezen en interpreteren en uiteindelijk construeren we onze eigen werkelijkheid. En wie zegt dat deze niet waar is. De vraag is alleen met welke waarheid kunnen we leven en nemen we genoegen. Voor de hoofdpersoon van het boek, Scott McGrath, wordt zijn zoektocht naar de waarheid rondom Ashleys leven en dood een obsessie en bijna zijn eigen dood. Letterlijk en figuurlijk. Iedere keer als hij denkt dat hij het heeft gevonden duikt er weer een ander verhaal op, een gebeurtenis, een persoon die alles overhoop gooit. Tot hij voor zichzelf besluit wat voor hem de waarheid is en hij eindelijk aan het einde van zijn zoektocht is gekomen. En eindelijk berusting vind. 
Kortom, een prachtig, intrigerend boek om te lezen. Een echte aanrader.                                                   


dinsdag 22 oktober 2013

Intrigerende hakken



Helemaal blij was ik, met mijn nieuwe Vogue met Victor&Rolf special. Ik heb deze oktober issue al een week in huis, maar had tot vanavond pas tijd om te lezen. 

Wat ik eerst altijd doe is er even vluchtig doorheen bladeren. Even peilen wat er allemaal in staat en wat mij interessant lijkt. Vervolgens ga ik de betreffende artikelen, fotoshoots of items helemaal uitpluizen en doorlezen. Vandaag kwam ik echter niet verder dan het vluchtig doorbladeren, want op pagina 41 bleef ik steken. De kop van het item, nou ja kop. Noem je iets wat rechtsonder om een pagina staat kop? Maar goed, laten we het gemakshalve even kop noemen. De kop schreeuwde 6-inch heel. En die trok al direct mijn speciale aandacht. Want high heels zijn zeg maar helemaal mijn ding. Echter, wat las ik tot mijn grote schrik in de eerste drie regels. Victor&Rolf vinden hoge hakken ouderwets. Een hakje mag wel maar niet zo hoog. 6 centimeter max. De heren willen graag wat dichter bij de grond. De heren willen graag (en ik quote) 'iets geaarder zijn als gevolg van de crisis'.


Wat krijgen we nu. 6 centimeter. Wat is dat nu voor een hoogte. Dat is niks. Niet eens de moeite waard om over na te denken, 6 centimeter. Ik wil niet geaarder of aardser. Ik wil de aarde ontstijgen. Het liefst naar zo'n grootst mogelijke hoogte. En met mijn 164 is 6 centimeter extra dan gewoon niet toereikend. Daar doe ik het niet voor. Dat voelt alsof er een stuk van mijn been is geamputeerd. Met 6 centimeter voel ik me nog kleiner dan ik al ben. Lichte paniek overviel mij dus na het lezen van deze eerste regels.

Maar gelukkig. Nadat ik mezelf weer had herpakt en alle moed bij elkaar had geraapt om verder te lezen kwamen ik en ook Voque en vele ontwerpers met mij tot de conclusie dat veel vrouwen gewoon graag een goed paar hakken draagt. En dan niet een hak met een lullige 6 centimeter maar een serieuze 6 inch. Tjakka, now we are talking. En zo'n hak noemen we dan niet gewoon hoge hak maar intrigerende hak. Omdat er niet alleen iets gedaan wordt met de hoogte maar ook met de vorm.

Dus dames, wees gerust. High heels blijven gewoon in de mode. Want zo kan het dus ook.

zondag 20 oktober 2013

De week in Instagram; week 42

 Deze week stond in het teken van leuke dingen doen, uitjes en lekker eten.

Maandag; dagje spelen bij de maatjes en vriendinnetjes. Met als resultaat een vies boefje en een vies elfje. Maar niets wat een lekker warm bad vol met schuim niet goed kan maken.

Dinsdag; omdat het herfstvakantie is mogen de kinderen wat langer opblijven. Na het eten een potje Yahtzee doen. En Brun wint gewoon in al zijn onwetend enthousiasme.

Woensdag; vandaag mogen papa en mama een dagje samen weg. De kinderen gaan een dagje cultuur happen met opa en oma. Wij naar de tentoonstelling Pixar 25 years of animation en 's avonds uit eten in een sushi bar. Bo en Brun naar het Dinosaurus museum in Boxtel en het Jan Cunen centrum in Oss.

Donderdag; een volle maan levert mooie plaatjes op.

Vrijdag; mijn schoonouders zijn 37 jaar getrouwd en trakteren ons op een etentje bij restaurant Herperduin. Wie mij kent kan misschien wel raden wat ik als voorgerecht heb genomen.

Zaterdag; een herfstvaas gemaakt met de kinderen. Een grote glazen vaas vol met kastanjes, eikeltjes en dennenappels. Bovenaan prijken de paddenstoelen van oma Toos.

Zondag; laatste dag van de vakantieweek. 's Middags cupcakes en koekjes gebakken. Daarna nog even genieten van het prachtige weer. Een wandeling, richting de bossen, door het nieuwe gedeelte van de Piekenhoef brengt ons bij een speeltuin waar Bo een meisje ziet van school. In de bossen zijn we niet meer geweest. maar de kinderen hebben nog wel even lekker gespeeld.









donderdag 17 oktober 2013

Pixar 25 years of animation

Woensdag 16 oktober zijn Perry en ik naar de expositie Pixar 25 years of animation in het Amsterdam Expo geweest. En zoals beloofd zou ik op deze blog verslag doen.

Ben je een animatie liefhebben? Dan moet je deze tentoonstelling gezien hebben. Neem er wel de tijd voor. Dit is niet iets wat je in een uurtje doet.

Oude bekende
De tentoonstelling begint met de ontstaansgeschiedenis van Pixar. Van de moeizame start tot de eerste successen tot nu. Je komt er veel oude bekende tegen. Bijvoorbeeld Steve Jobs, ja daar is ie weer. Die een belangrijke, vooral financiële, rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Pixar. Maar ook Walt Disney waar het eigenlijk allemaal begon. Animatie films als Toy Story, A Bugs Life, Monsters & Co en Cars. Het passeert allemaal de revue. Nooit geweten dat je in animatieland zoveel Oscars kon winnen.

Halverwege de tentoonstelling kun je in een nagebouwde bioscoop nog een documentaire van bijna een uur bekijken waarin de ontstaansgeschiedenis nog een keer in beeld en geluid uitgebreid wordt besproken.

Van Idee tot eindproduct
Aan de hand van een personage uit Toy Story 3 laat de tentoonstelling zien hoe het proces van idee tot eindproduct van een animatiefilm verloopt. En dat is niet zomaar wat leuks op cellofaan tekenen en in een projector stoppen. Met Toy Story 1 zijn ze bijna 3 jaar bezig geweest.

3D
Er wordt veel aandacht besteed aan de 3D technologie. In een aparte ruimte kun je een film bekijken die laat zien hoe het 3D effect gecreëerd wordt.

Veel
De tentoonstelling is niet alleen interessant om te zien maar ook mooi. De storyboards, de kleurpaletten, de uit gips gemaakte karakters uit de films. Het zijn allemaal stuk voor stuk kunstwerken.
Wat me vooral opviel was de mate van detaillering waar Pixar mee werkt. Een oog is niet zomaar een oog. Of het nu van een mens is, een insect of een auto. Een insect is niet zomaar een lijf op een paar dunne pootjes. Pixars visie is dat de figuren in de films echt tot leven moeten komen. En dan moet je ook op de details letten. En dat betekent ook in de achtergronden, de dialogen en de muziek. Er gaat dan ook veel studie vooraf aan het eindresultaat. Het komt in belangrijke mate neer op kiezen en de juiste keuzes maken. En op een of andere manier doen ze dat bij Pixar heel goed.

Aan de hand van de 7 grootste successen tot nu toe laat de expositie dit allemaal zien. En dat is dan meteen de enige kanttekening die ik hierbij wil plaatsen. Op een gegeven moment wordt het wat veel. Alsof ze alles wat ze gedaan hebben wilden laten zien.

Natuulijk kun je aan het einde nog even op de foto met een paar bekende personages. Mike en Sully uit Monsters & Co. En dan nog even de museum winkel in. Wij hebben er A Bugs Life gekocht. En de kinderen zijn nu al verkocht.

Pixax 25 years of animation is nog tot 27 oktober te bezichtigen. Dus grijp je kans.


zondag 13 oktober 2013

De week in Instagram; week 41






Maandag; de week begon nogal mistig. Deze foto is gemaakt op het station van Oss.

Dinsdag; dit schrijfwerkje van Bo hangt al een aantal weken op het raam. Maar het viel me nu pas of weer op. Toen ik het las schoot ik spontaan in de lach.

Woensdag; lekker spelen met de kinderen. De middag stond in het teken van bouwen.

Vrijdag; afsluiting van het thema Boekenweek. Met een optreden van Bo. Want wij zijn klaar voor de start. En Bo was er helemaal klaar voor.

Het Nederlands elftal ook. 's Avonds wonnen ze met een bescheiden 8-1 van Hongarije.

Zaterdag; sport sport en nog eens sport in het centrum van Oss. En daar hoort een gezond tussendoortje bij.

Zondag; er zijn van die uitvindingen waar je een haat liefde verhouding mee krijgt. De stofzuiger bijvoorbeeld.

En begon de week met mist. Hij eindigde in ieder geval met heel veel regen. Je kunt het fijn vinden of niet. Maar het levert soms wel mooie plaatjes op.








vrijdag 11 oktober 2013

Perfect Match 2

Waar je op een koude, regenachtige vrijdag middag al niet tegenaan kunt lopen. 

Vandaag maar weer eens de stad ingetrokken. En eindelijk gevonden wat ik zocht. Wederom bij Bijou Brigitte in 's-Hertogenbosch. Oorbellen bij mijn ADAM ketting van het model 'Vraagteken'. En het kan zo simpel zijn. Ik had voor gewone ringetjes kunnen kiezen of voor een staafje. Maar deze vorm sprak me meer aan. Bijna de vorm van een uitvergroot komma teken. Om maar eens in de leestekens te blijven. En qua kleur en materiaal past het perfect bij de ketting. 

Missie geslaagd en voltooid.

Koffie Conversatie

Sta ik vanochtend bij de koffieautomaat op mijn werk, komt er een, voor mij geheel onbekende, jongeman uit de WC die zegt 'ha lekker koffie'.
Nu was ik inderdaad koffie aan het tappen voor mijn collega's. Dus ik vraag 'zwarte koffie?'

'ja zwarte koffie' antwoord de jonge man. 
 
'dan heb je geluk' zeg ik.

'this must be my lucky day' zegt de jongeman 

'misschien moet ik vandaag maar eens een staatslot kopen' zeg ie vervolgens.
'moet je doen' zeg ik, breed lachend.

'ik heb al zoveel pech gehad in mijn leven je zou denken dat moet een keer beter gaan' zegt ie vervolgens.

De brede glimlach op mijn gezicht bevriest en ik denk 'oh'. 

'Is het zo erg?' vraag ik vervolgens. Je moet toch iets.
'nou ik ben niet de luckiest guy in the world.' antwoord de jongeman. 

En ik denk 'oh jee hier heb ik geen zin in. Zo meteen gaat ie zijn levensverhaal nog vertellen'. Is dat egoïstisch van me?
Gelukkig is op dat moment de automaat klaar. 

Plechtig overhandig ik hem de beker warme dampende koffie. 'alsjeblieft' zeg ik 'misschien begint vandaag wel je geluk.'
'Ja misschien wel' zegt hij en loopt weg.

Lichtelijk opgelucht tap ik verder. Bij de thee begint de automaat echter te piepen en begint er een rood lampje te branden. Er komen geen bekers meer uit.


Ik hoop niet dat die jongen zich heeft verslikt in zijn koffie en erin is gebleven.
Hoeveel pech kun je hebben.


woensdag 9 oktober 2013

Universiteit van Nederland opent haar digitale deuren

Waarom hebben bonobo's veel grotere ballen dan mensen? Hoe ontdekt een arts waar je last van hebt? Was vroeger alles beter? Het zijn zomaar wat vragen die aan bod komen tijdens de colleges van de Universiteit van Nederland. De Universiteit van Nederland doet niet aan colleges in een stoffige collegezaal, maar in een Amsterdamse club. 

8 oktober opende de Universiteit van Nederland officieel zijn digitale deuren. Vanaf de lancering wordt elke werkdag een college van een kwartier uitgezonden. De colleges zijn op de site van Universiteit van Nederland te volgen, maar ook direct op Volkskrant.nl, dat mediapartner is. Elke hoogleraar geeft vijf inleidende colleges en elke week is er een nieuwe hoogleraar aan de beurt met een nieuw onderwerp. Oude colleges zijn ook op Volkskrant.nl terug te zien.



De Universiteit van Nederland is een initiatief van Marten Blankesteijn en Alexander Klöpping, ook de initiatiefnemers van Blendle. Klöpping: 'Er zijn zoveel fantastische hoogleraren in Nederland die een zaal kunnen betoveren, die zelfs het saaiste onderwerp zo kunnen uitleggen dat het ineens voor iedereen interessant wordt. Tot nu toe waren hun verhalen alleen beschikbaar voor een handvol studenten, maar nu kan iedereen ervan genieten.'


Dinsdag heb ik de eerste twee college's gevolgd over Neuropsychologie door prof. dr. Erik Scherder. En niets teveel gezegd. Op deze manier wordt leren weer leuk. En wat zijn nu 15 minuten op een dag. Je kunt zelf iedere dag naar de site gaan van de Universiteit of de Volkskrant. Maar je kunt nieuwe college's ook laten mailen of laten binnenkomen op je Facebook timeline. Dus iedereen weer de schoolbanken in. 

Leren
Leuker kunnen we het maken en ook gemakkelijker.

maandag 7 oktober 2013

The Killing


Een aantal weken geleden heb ik een gratis proefabonnement van een maand genomen op Netflix. Dat is any time, any place, any where films en video's kijken. Nu ben ik persoonlijk nog niet zo onder de indruk van het huidige aanbod op Netflix. Zeker niet als het gaat om films. Maar ze bieden wel een aantal leuke serie's aan. Onder andere The Killing. Afgelopen zaterdag heb ik het laatste deel gekeken van seizoen twee van deze Amerikaanse politieserie. De serie is gebaseerd op Deense boeken en een Deense TV serie. Ik heb alle twee de seizoenen gekeken op de IPad. Wat een ervaring op zich is. 




De eerste twee seizoenen gaan over het onderzoek naar de moord op een tienermeisje. Dit tegen de achtergrond van de verkiezingsstrijd tussen twee kandidaten voor het burgemeesterschap van Seattle. De serie volgt de twee politieagenten (Linden en Holder) die de moord onderzoeken, de familie die de dood van hun familielid probeert te verwerken en de twee burgemeesters kandidaten.

Drama's die zich afspelen in de levens van al deze mensen wordt ruimschoots uitgemeten in 26 afleveringen. Iedereen lijkt een verleden te hebben dat hen blijft achtervolgen. En ieders leven is op een bepaalde manier met de ander verweven. De geheimen en dubbele agenda's van de betrokkenen, de eigen belangen, maar ook trouw en liefde maken het onderzoek niet makkelijker. Het zet Linden en Holder en ook de kijker vaak op het verkeerde been.  

Het is geen politieserie in de klassieke zin van het woord. Geen spectaculaire achtervolgingen, geen schietpartijen, geen perfect uitziende, geklede mooie mensen. Het zijn vooral getekende mensen die het leven proberen te overleven in een stad waar het ogenschijnlijk altijd lijkt te regenen. Maar dat maakt de serie juist zo mooi. Het gaat over het leven van echte mensen. Met echte dagelijkse problemen.

De serie krijgt op IMDb een 7.9. Wat mij betreft zeer verdient en een aanrader.

zondag 6 oktober 2013

De week in Instagram; week 40

Week 40 was een sportief en literair weekje.

Dinsdag; naar de CL Wedstrijd Ajax- AC Milan in de Amsterdam Arena. Deze foto is van de Kids Line-up.

Woensdag; samen met Brun spelen met de auto's en een potje Mikado. Waarbij hij heel trots verkondigde vals te spelen.

Donderdag; de dag ervoor was de start van de Kinderboekenweek. Donderdag meteen wat leuke prentenboeken en voorleesboeken gekocht. Een aantal bewaren we voor Sinterklaas.

Vrijdag; neefjes Hugo en Floris logeerden dit weekend bij opa en oma. Natuurlijk moesten we daar even naartoe om met hen te spelen. Onderweg zagen we deze prachtige avondlucht. Daarna met zijn allen naar de speeltuin tot het helemaal donker was.

Zaterdag; een zwemdag. Na het vaste uurtje zwemles op weg naar Hapert waar we de rest van de dag hebben gezwommen in het zwemparadijs van Landall. Op weg terug naar de auto snel even een bezoekje aan Bollo de beer.

Zondag; Bo moest vandaag proefzwemmen. En het ging goed. Hopelijk mag ze eind deze maand op voor haar A-diploma. En nog even extra voor Pink Ribbon. Deze stichting vraagt aandacht voor borstkanker. Pink lips for Pink Ribbon.