zaterdag 25 mei 2013

Rokjesdag

Een paar dagen geleden hoorde ik een mannelijke collega klagen "het is nog niet eens rokjesdag geweest". Oftewel waar blijft het mooie weer.

Rokjesdag is de dag waarop een groot deel van de Nederlandse vrouwen voor het eerst in het jaar zomerse kleding zoals een korte rok zou dragen (op blote benen - geen panty's en dergelijke). Meestal zo rond medio april. Deze term bestaat al veel langer, maar is in Nederland populair geworden door Martin Bril, die ten onrechte doorgaat voor de bedenker van de term. Rokjesdag is inmiddels zo ingeburgerd, dat deze is opgenomen in het Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal met als synoniem bloesjesdag.
Brils fascinatie voor dit fenomeen had niet te maken met erotiek, zoals hij zelf beweerde.Wel met het door hem waargenomen gegeven dat vrouwen - als bij geheime afspraak - opeens en masse op straat verschijnen met blote benen en een rok.

Maar om terug te komen op de opmerking van mijn collega of eigenlijk de klaagzang "het is nog niet eens rokjesdag geweest". Impliciet heeft dit natuurlijk veel meer in zich dan alleen maar het verlangen naar mooi weer. Is rokjesdag voor vrouwen een soort van collectief onbewust verlangen om naar buiten te gaan, een gevoel. Voor mannen is het een jaarlijks terugkerende happening van observeren, analyseren en raten. Deze parade van benen in al zijn maten en kleurschakeringen in luchtige, vrolijk wapperende of strak gesneden omhulsels. En ik kan me zo voorstellen dat er voor mannen regels zijn verbonden aan rokjesdag. En dat het niet de bedoeling is dat iedere vrouw zich zomaar in een kort rokje propt. Eerlijk gezegd kan ik me daar zelfs als vrouw nog wel in vinden. Ook ik heb niet altijd behoefte aan de blote benen van mijn sekse genoten.

Na die opmerking van mijn collega "het is nog niet eens rokjesdag geweest" vroeg ik me wel af of mannen ook zoiets hebben. Of eigenlijk is er voor vrouwen ook zoiets. Zo'n dag in het jaar waarop iedere vrouw zich verheugd. Maar ik kon niet echt iets bedenken. Kortebroekendag, sandalen dag, bloes met korte mouwendag, petjesdag, speedo dag. Neh, dat gaat hem niet worden. Tot ik deze week die nieuwe reclame van Coca Cola weer eens zag. Je weet wel met die tuinman in dat natte t-shirt en die grasmaaier. En toen wist ik het. Rokjesdag wordt voor ons de dag dat onze mannen met hun gespierde armen en afgetrainde lichamen naar buiten gaan om collectief voor het eerst het gras te maaien. Bij voorkeur in een strak wit t-shirt.

Dus Lady's, hou die kalender in de gaten. Hou de weerberichten in de gaten. Zodat, als het zover is we massaal de parken, plantsoenen en tuinen in kunnen trekken om te genieten van.....

Tja, we moeten hier nog wel even een mooie term voor bedenken. Iemand nog suggesties?

Dance to the music!

Nog een paar weken, dan is het zover. Dan vieren Fabulous Forty Saskia en Jenneke hun verjaardag. Wij willen er een gezellig dansfeest van maken. Bij een dansfeest hoort natuurlijk dansmuziek. En omdat we dit feest niet alleen vieren willen we graag weten wat jij leuke muziek vind.

Waar ga jij helemaal van uit je dak. Welk nummer mag volgens jou absoluut niet ontbreken op zo'n avond. Wat haalt jou over om de dansvloer op te gaan. Welk nummer maakt de avond voor jou een grandioos succes. Het mag van alle tijden en van alle stijlen zijn. Als jij het maar leuk vind.

Geef ons je favoriete top 5 door en wie weet komt jouw nummer op de track list terecht en hoor je het terug op ons feest.

Je kunt meedoen via deze blog door te reageren op deze post of je kunt ons een Tweet sturen of een bericht achterlaten op Facebook.

Hoe je het ook doet! Laat het ons weten!

Bend it like Beckham

Als het gaat om voetbal ben ik een echte vrouw. Nee geen voetbalvrouw. Begrijp me niet verkeerd. Dat laat ik liever over aan de Sylvies, Yolanthes en Victorias van deze wereld. Maar gewoon een vrouw. Ik volg het niet. Het interesseert me ook niet. En het kan me niet boeien. Nou ja, dat is niet helemaal waar want ik weet bijvoorbeeld wat buitenspel is. En dat zijn niet al die mensen die op de tribune zitten. Ik ben een fanatiek Oranje fan. En er is een tijd geweest dat ik 'het voetbal' wel volgde. Dat was is de tijd voor de miljoenen transfers. Toen voetbal nog heel overzichtelijk was en je eigenlijk alleen de eredivisie en de eerste divisie had en het zaterdag voetbal van de amateurs. Dat was toen voetbal alleen nog te zien was op de publieke omroep. Dat was de tijd dat PSV nog heerste. Tenminste, zo kijk ik op die tijd terug. Mijn grote helden waren Gerald Vanenburg (Vaantje) en Romario de Souza Faria (ik ben een beetje moe, ik heb het koud). Ach dat waren nog eens voetballers. Toen werd er nog gevoetbald om het voetballen en niet om het grote geld.
Toen ging het nog niet om miljoenen transfers, uitzendrechten, aandeelhouders en gigantische sponsorcontracten. Toen was het nog gewoon voetbal, een volkssport, puur entertainment voor de zondag avond. De hele familie voor de buis tijden studio sport. Want ja, iets anders was er toch niet op tv.

Helaas, Vaantje en Romario verdwenen van het strijdveld. Zij vervielen tot antihelden die het toch niet waar konden maken. Ik kreeg andere interesses. En lange tijd kon voetbal me niet meer boeien. Met leden ogen keek ik toe hoe een mooie sport verviel in commerciële uitbuiting van jonge jongens die op zoek waren naar een droom. Hoe politiek en geweld verstrengeld raakte met deze eens zo mooie sport.

En toen was daar plotseling David Beckham. Brit, voetballer, echtgenoot, vader, fotomodel en vooral heel erg man. Een van de eerste metromannen die de wereld kende. De man van de voorzetten, vrije trappen en spelvoortzettingen. Maar ook de man van de kapsels, de onderbroeken en de tatoeages. En ach, hij kan het hebben. En niet te vergeten de man van Victoria. Laten we hem zijn 'vermeende' misstap met Rebecca Loos gewoon even vergeven. Ervan uitgaande dat dat de enige was. En nee ik werd niet ineens een groot voetbal fan. Ik zat niet plotseling iedere zondag voor de tv. En nee ik heb nooit de premier league of enige andere league gevolgd. Maar dat neemt niet weg dat het altijd zeer plezierig was om David toevallig tegen te komen op televisie, billboards, in kranten of in tijdschriften.

Natuurlijk zijn er meer voetballers prettig om naar te kijken. Maar wat Beckham zo anders maakt is zijn
echtheid. Dat kwajongsachtige. Als hij lacht dan lacht hij echt. Inclusief rimpels en groeven. Hij heeft niet dat gladde uiterlijk van bijvoorbeeld Ronaldo. Hij heeft emoties, een bepaalde echtheid.

16 mei kwam ineens het bericht dat Beckham zijn afscheid als profvoetballer had aangekondigd. Ik kan me zo voorstellen dat Victoria blij is dat ze haar David nu meer bij zich heeft en beter in de gaten kan houden.
38 jaar en met pensioen? Ik zou zeggen een mooie leeftijd om een nieuwe carrière te starten. Entertainmentkanaal E! vroeg voor de gelegenheid haar volgers of ze nog suggesties hadden voor Beckham. Stil zitten en mooi wezen. Daar kwam het vooral op neer.

Alsjeblieft, daar doen we deze Officer of the Order of the British Empire te kort mee. Ik persoonlijk acht Beckham in staat tot grootsere daden. Dat heeft hij al bewezen door de manier waarop hij van zichzelf zo'n succesvol merk heeft gemaakt. Hij mag van mij nog heel lang mooi wezen hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar ik hoop dat David een betere bestemming voor zijn toekomst vind dan wat zijn vrouwelijke fans hem toewensen.

Just bend it like only Beckham can.

dinsdag 14 mei 2013

I wonder about.................

Ik ben een redelijk fanatieke instagrammer. Met mijn smartphone maak ik foto's van wat ik om me heen zie, waar ik me over verwonder, en wat me bezighoudt. Soms zie je dat hier terug, en anders ga je maar een account aanmaken, zodat je me kunt volgen, en ik jou. Vandaag laat ik je hier zien waar ik me mee bezig hou. Op zolder staat een doos waar ik meestal rond mei even in kijk. Honderden foto's zitten er in. Van feestjes, vriendinnen, vriendjes, huizen, slaapkamers, zomerkampen met de scouting, lachende kinderen en vrolijke mensen. Ook van mensen die er helaas niet meer zijn, in het bijzonder mijn moeder. Morgen zou ze 70 zijn geworden, als ze helaas niet ook aan die vreselijke ziekte was gestorven. Daarom een paar foto's van haar, samen met mij.

Om eerlijk te zijn ben ik een beetje gemakzuchtig geweest, en heb ik met mijn Iphone deze foto's gefotografeerd, maar het gaat om het plaatje vandaag. En die onderste foto is wel typisch voor mijn moeder en mij. Met ons witte huidje tijdens een warme voorjaarsdag in de tuin, als zonaanbidders wel aan ons besteed. En nu ik de foto's zo naast elkaar zie, mijn moeder kocht blijkbaar niet elke twee jaar een nieuwe bril, net als ik :-). Of waren die zware brillen écht zo lang in de mode?

Da's nou zo leuk aan foto's, de verwondering die ze steeds weer oproepen bij me. Waar ik eigenlijk ook naar op zoek was, heb ik ook gevonden. Daarover lezen jullie later nog meer, maar ik wilde alvast wel een voorproefje geven.


 To be continued..................................

maandag 13 mei 2013

Read preview: It happened at brunchtime

We schrijven eind jaren tachtig. Een druilerige zondag middag. Toen nog Fabulous Fifteen Saskia en Jenneke komen bij van een avondje stappen in de Ster in Nieuwkuijk. Nog melig van het uitgaan en volle goede ideeën en jeugdig enthousiasme besluiten we een script te schrijven. Geïnspireerd door de films, series en helden van onze tijd beginnen we aan een groots avontuurt vol heldendaden, aliens, vliegende schotels, geweld, liefde en vooral verschrikkelijk flauwe humor. Uiteraard met onszelf in de hoofdrollen. Heel on-Nederlands dat wel. Met zijn snelle tempo, flitsende conversaties, actie, schokkende scenes en rare wezens. Maar, zo redeneerden wij toen, waarom gebeuren zulke dingen altijd in Amerika en nooit eens in Nederland. En al helemaal niet in Oss of Lith.

Hoe konden we weten dat we onze tijd ver vooruit waren met dit script. Want het verhaal doet niet onder voor dat van grote werken als Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Lock Stock and two Smoking Barrels of New Kids en New Kids Turbo. Helaas is het script na verloop van tijd verdwenen in een oude schoenendoos, ergens op zolder beland en vergeten.

Verdwenen en vergeten maar niet vernietigd, gelukkig. Want toen we begonnen met FBLS magazine besloten we dat het script onlosmakelijk verbonden is met onze vriendschap en de trip down our memory lane die het magazine moest worden. Dus ben ik gaan zoeken op zolder. En ik heb de oude schoenendoos met het script inclusief filmposter teruggevonden. Ik heb het stof eraf geblazen en het voor eeuwig digitaal gearchiveerd. Tijdens het overtypen, want het was nog met pen geschreven in een oude schrijfblok, kon ik af en toe een lach niet onderdrukken. En misschien is het voor deze tijd niet meer zo flitsend, spannend of grappig als in onze herinnering. Uiteindelijk is het wel een fantastisch en heel herkenbaar tijdsdocument geworden.

Ben je benieuwd naar het verhaal. Lees dan binnenkort de read preview in FBLS magazine.

zondag 12 mei 2013

Nazar and the evil eye

Nee dit is niet de titel van een nieuw episch fantasy drama. Dit is de nieuwe aanwinst in mijn glascollectie en tegelijkertijd een amulet die het kwade afweert.

Mijn broer en zijn gezin zijn in de meivakantie een weekje naar Turkije geweest. En dit prachtige souvenir hebben ze langs de Turkse douane weten te loodsen. Samen met een doosje Turks Fruit. Maar dat is weer een ander verhaal.

Een Nazar is een amulet in de vorm van een oog, die volgens het oriëntaalse volksgeloof zou beschermen tegen het boze oog. In het volksgeloof hebben mensen met helderblauwe ogen een ongelukbrengende blik. Een "Blauw Oog" wordt geacht als tegenmiddel te werken en de boze blik af te wenden.

Een nazar-amulet wordt meestal gemaakt uit gekleurd glas. Wat een nazar kenmerkt zijn de kleuren: van buiten naar binnen zijn er concentrische cirkels: donkerblauw, lichtblauw, wit en zwart. (Tussen het wit en het zwart zit soms nog een gele rand.) Wegens de overwegend blauwe kleur heet het dikwijls "het blauwe oog". Een andere naam is "oog van Fatima", genoemd naar de jongste dochter van de profeet Mohammed. In het Nabije Oosten en in Noord-Afrika wordt het beschermende teken Hamsa of de hand van Fatima dikwijls gecombineerd met een nazar.

Wat het ook doet, het ligt inmiddels te pronken tussen echt Murano Glas, werk van Kosta Boda, glas uit Milaan en van Borek Sipek. En waar is zo'n amulet nu meer nodig dan in een vitrinekast vol designer glaswerk. Maar hopelijk straalt de werking ook een beetje door tot de rest van ons huis.

woensdag 8 mei 2013

Brief aan Madonna

Lieve Madge,

Al ben ik niet de grootste fan die er in Oss rondloopt van jou, daarvoor moet je toch echt naar Berghem, toch neem ik even de moeite om van vrouw tot vrouw iets tegen je te zeggen. Je muziek en wat je daaromheen deed hebben altijd mijn interesse gehad. Als 11-jarige vond ik Lucky Star en Into the Groove leuk, en gniffelde ik met m'n zus over Like a Virgin. Later tijdens de Grungetijd was ik een jaar of 18 en jij een zelfbewuste vrouw van begin 30 die doodleuk een boek maakte waar je zelf naakt en gewaagd in stond, ter promotie van je muziek waarin je zelf als powervrouw naar voren kwam. Een voorbeeld dus, alhoewel ik meer van Rock 'n Roll hield en gruwelijk onzeker was in die tijd. In het begin van de jaren 90 deed je het effe wat minder in mijn ogen, maar je werd moeder en maakte een prachtig album ter ere van je dochter, Ray of Light. Je werd ouder en wat volwassener leek het. Sinds dit millennium startte ben je mijns inziens de weg een beetje kwijtgeraakt. Je bent tenslotte een Amerikaanse selfmade woman en géén Engelse Landlady, zoals je ons wilde doen geloven toen je nog met Guy Ritchie getrouwd was.
De afgelopen jaren kwam je in het nieuws met een draak van een film, een aantal modeflops en flauwe uitspraken over Lady Gaga. En ja, misschien zal zij nooit de carrière die jij hebt krijgen maar als kind van deze tijd is ze nu de superster die jij in de jaren 80 was.

Ondertussen ben je bijna 55, je hebt een lijf om u tegen te zeggen, maar aan je gladde gezicht dat totaal niet klopt bij je oude geaderde handen is toch echt te zien dat je die leeftijd hebt bereikt. Gracefully growing old is niet jouw ding zo lijkt het. Misschien heb je Tina Turner in gedachten, ze is inderdaad op haar zoveelenzeventigste mooi oud, maar Dat Ben Jij Niet. Doe er eens wat aan. Je kunt met jouw capaciteiten hèt voorbeeld van 50 is het nieuwe 40 zijn, mij bekruipt echter het gevoel dat jij denkt dat 50 het nieuwe 20 is.

Waarom lieve Madge schrijf ik je deze brief nu juist? Waarom roep ik de toorn van je fans over me af? Waarom maak ik me hier druk over? Geen retorische maar voor mij goed te beantwoorden vragen. Je deed me namelijk schrikken deze week. Ik zag een foto van het Met ball in New York, waar je te gast was. Naast alle goed geklede gasten, waaronder onze eigen Dazzling Doutzen, was jij er ook, in een outfit die bij Cher uit de kledingkast kon komen, maar dan die uit de jaren 80. En ja, het thema was Punk, maar dan wel van Chaos tot Couture. En ja, je hoeft niet braaf te zijn, je mag nog best een statement maken. Je mag ook jezelf steeds opnieuw uitvinden, mag allemaal, maar enige klasse mag wel.

Kijk nog eens naar de foto, en wees eens eerlijk tegen jezelf. Dit kàn gewoon toch niet.

Groeten, Jenneke


maandag 6 mei 2013

Metamorfose

 Afgelopen weekend was ik een weekendje vrij. Perry was met de kids kamperen. En nee ik ben niet meegegaan. Kamperen is niet echt mijn ding zullen we maar zeggen. En al zou ik meewillen. Dan had het niet gekund want de auto zat werkelijk van boven tot onder en van voor tot achter vol met kampeer spullen. En...oh ja twee kinderen.

Nu had ik uit kunnen slapen, met een boek op de bank kunnen gaan zitten, gaan winkelen met vriendinnen, een feestje kunnen bouwen. Maar neen. Ik heb er geheel vrijwillig voor gekozen om alleen te zijn afgelopen weekend. En te genieten van de rust en de stilte en van het alleen zijn. Als je altijd omringd bent door mensen en geluid dan besef je op zulke momenten pas hoe heerlijk dat is. Maar ik ben niet iemand die stil kan zitten en niets doet als er nog zoveel is wat je kunt doen. Dus ik had mezelf wat klusjes "opgelegd". Klusjes die je in alle rust...en stilte...kunt doen. En een was die klusjes was verven. En wel op de slaapkamer van Brun. Niets rigoreus hoor. Een kleine subtiele verandering die zijn kamer toch ineens een heel ander aanzicht geeft.

Het kleuren thema bij Brun's geboorte was blauw, groen en bruin. Deze kleuren kwamen terug in de
inrichting van zijn kamer, in de hemel van zijn wiegje, in de kussentjes, in de lakentjes en op het geboortekaartje. Voor de gelegenheid had ik op een van de muren strepen in die drie kleuren geverfd. Echter in de loop van de drie jaren van zijn leven is het bruin steeds meer gaan wijken voor rood. Vooral met het intreden van Cars, Angry Birds en Spiderman. Dus dat bruin werd zo langzaamaan een vreemde eens in de bijt. Vandaar dat ik had bedacht, of eigenlijk mijn moeder, om de bruine strepen te vervangen voor rode.

Zaterdag ochtend ben ik dus aan de slag gegaan. Afplakken en overschilderen. En s'avonds nog een keer. Want rood op donkerbruin, dat moet je minimaal twee keer doen. Anders zie je het verschil niet. Zondagochtend kon het tape er vanaf. En ik was best wel content met het resultaat. Al zeg ik het zelf.
Perry viel het niet op toen ze zondag middag weer thuis waren. Maar mijn kleine Brunjo zag het meteen.
"Is dat rood?" zei hij helemaal uit zichzelf. Nadat ik hem na een hoognodig bad op zijn kamer ging aankleden.
"Ja, welke kleur was dat eerst?" vroeg ik hem. Bij wijze van test.
"euh, zwart." Bijna goed, het was ook wel heel donderbruin.

Van babykamer naar kleuterkamer. Want kleine jongetjes worden nu eenmaal groot.

donderdag 2 mei 2013

a FBLS Bag

Als vrouw kun je nooit genoeg tassen hebben. Liefst met bijpassende schoenen of andersom. Maar een extra tas is nooit weg. En er zijn tassen is alle kleuren en materialen en maten. Voor iedere gelegenheid is er wel een tas. Om te winkelen, om te gaan werken, om boodschappen te doen, voor een feestje, om te sporten. Je kunt het zo gek niet bedenken en er is een tas voor. Tegenwoordig zijn zelfs mannen besmet met het tassenvirus in de vorm van een men's bag. Nou ja...niet alle mannen. Sommige mannen.

Als vrouw kun je nooit genoeg tassen hebben. Maar tassen hebben is een dure hobby. In ieder geval tassen kopen. Want als je 'm eenmaal hebt dan kost ie niets meer. Helaas heb ik die dure hobby. Overal om me heen zie ik tassen die ik mooi vind. In winkels, op het internet, in tijdschriften, op televisie. En helaas ben ik niet tevreden met een leuk plastic tasje. Of het moet een ArtBag zijn. Dan ben ik wel bereid om er geld aan uit te geven. Steun ik meteen een goed doel. Wat ik dan ook regelmatig doe. Zodat ik ondertussen een aardige ArtBag collectie heb opgebouwd.

Als vrouw kun je nooit genoeg tassen hebben. En als je budget beperkt is moet je slim zijn. En ook handig met naald en draad. Slim, dat ben ik. En handig met naald en draad dat is mijn moeder. Wat ze al regelmatig op haar blog In de weer heeft laten zien. Wat niet wil zeggen trouwens dat mijn moeder niet slim is. Een perfecte combinatie. Dus toen ik een tijdje geleden voor een "project" op zoek was naar een leuke tas, hebben we de koppen bij elkaar gestoken en zijn aan de slag gegaan.

Als vrouw kun je nooit genoeg tassen hebben. Zo denkt het merk Longchamp er ook over. Mijn moeder heeft jaren geleden eens uit een tijdschrift een advertentie van een Longchamp tas gescheurd met het idee het ooit nog eens te gebruiken. En nu was het "project" daar. Dus zijn we gaan meten en passen; Hebben we het patroon gemaakt; Zijn we op strooptocht gegaan voor materialen; En is mijn moeder vervolgens aan de slag gegaan. Het is nog een proefmodel. Maar daardoor niet minder geslaagd. Zie hier het resultaat. Een tas waarin alles past wat een moderne vrouw nodig heeft. En helemaal hot in de kleurcombinatie van deze zomer, zwart/wit.

Kortom, a FBLS Bag.

De werkbeschrijving van de tas is binnenkort te lezen op In de weer.