zondag 28 april 2013

Party time!

De dag van het feest nadert met rasse schreden. En Fabulous Forty Saskia en Jenneke zijn volop bezig met de voorbereidingen. Zo wordt er koortsachtig gewerkt aan het FBLS magazine. Wordt er nagedacht over de juiste outfit. Gaan we binnenkort de locatie weer eens bezoeken om de puntjes op de i te zetten en zijn de uitnodigingen inmiddels klaar om te worden uitgedeeld. En met recht mogen we zeggen dat ze geslaagd zijn. Geheel in stijl met veel goud, roze en bling bling.

De lucky few die zijn uitgenodigd kunnen binnenkort een gouden pakketje in hun brievenbus verwachten. En de rest van de wereld. Die gunnen we kleine preview.

woensdag 24 april 2013

Delicious Art

Toen we nog geen kinderen hadden gingen Perry en ik ieder jaar een grote Europese stad bezoeken. Daar verbleven we dan anderhalf a twee weken om cultuur te snuiven. Zo'n stedentrip moet je niet licht opvatten. Met een Capitool reisgids, onze bijbel, in de hand struinden we iedere dag door de betreffende stad. Gedeeltelijk te voet en gedeeltelijk gebruik makend van het altijd perfect werkende openbaar vervoer. Na een paar dagen wisten we vaak blind de juiste metro te vinden naar
waar we ook naartoe wilden. We gunden onszelf geen rust en na twee weken waren we vaak toe aan vakantie. Maar het was altijd meer dan de moeite waard. Na die twee weken was het echter nog niet over. Thuis moest namelijk het fotoboek nog gemaakt worden. Eerst foto's laten ontwikkelen. Altijd weer spannend. Zouden ze gelukt zijn. Want ja, ik heb het hier over de tijd van de analoge fotografie. De tijd dat je nog een half uur bezig was met de perfecte foto maken want je
had maar een kans. De tijd dat je nog kieskeurig was. Wat fotograferen we wel en wat fotograferen we niet. Voor de zekerheid kochten we bij iedere bezichtiging ook een ansichtkaart. Je weet immers maar nooit. Maar als de foto's er dan waren dan kon ik aan de slag. Ware kunstwerken maakte ik ervan. Al zeg ik het zelf. Met niet alleen foto's maar ook complete reisverslagen, bonnetjes, suikerzakjes, toegangskaarten, servetten. Je kon het zo gek niet bedenken maar ik had het bewaard en plakte het erin. Ik had dan ook altijd twee albums nodig om alles te verwerken. Maar het zijn mooie
herinneringen geworden.

Onze eerste stedentrip was in 2001 en bracht ons naar Barcelona. De stad van Gaudi, Picasso, van Barca, van Miro. De stad van de peseta. Want die had je toen nog nodig om te kunnen betalen.
Al bijna aan het einde van deze vakantie kwamen we, onderweg van de ene na de andere attractie, terecht bij een klein pleintje. Aan dat pleintje was een kunst galerie. We besloten voor de gein naar binnen te gaan. De entree was gratis en ze hadden juist een nieuwe expositie van jonge nationale en internationale kunstenaar. De galerie heet Villa del Arte. Dat weet ik nog want ik heb zojuist het foldertje gevonden in ons vakantieboek. Ik ben benieuwd of het nog bestaat. Deze zomer zijn we in de buurt van Barcelona. We zijn vast van plan om de stad een paar keer te bezoeken. Misschien komen we het nog tegen. Maar in ieder geval. We zijn dus die galerij in gegaan. En de werken van een specifieke kunstenaar, of zoals nu blijkt twee kunstenaars, is me altijd bijgebleven. Foto's van eten. Nu is dat niet zo speciaal. Maar het eten werd beklommen, befietst en bevaren door kleine poppetjes. Dat vond ik een grappig concept. En wat me ook altijd is bijgebleven zijn de heldere, frisse, fruitige kleuren van de foto's. Ik weet nog dat ik op het punt heb gestaan om er een paar te kopen. Maar ik durfde niet. Vandaag, misschien vanwege het zonnige weer, moest ik weer aan die tentoonstelling en die foto's denken. En lang leven het internet. Want ik heb ze gevonden en weet nu ook wie de kunstenaars zijn. Akido Ida en Pierre Javelle. Op hun site minimiam kun je nog veel meer werken vinden.

En zeg nu zelf. Voor iemand die van fietsen houd en van lekker eten is dit toch de lekkerste match.

vrijdag 19 april 2013

It runs in the Corbijn family

Wie kent Anton Corbijn niet. De huis fotograaf van zowat alle internationaal bekende popsterren. Dat hij nog een broer heeft die meer dan verdienstelijk fotografeert is minder bekend.

Een tijdje geleden werd ik via via gewezen op de site van Maarten Corbijn, Corbino. Een fotograaf die, in tegenstelling tot zijn broer, meer nationaal opereert.  
Maarten Corbijn maakt naast foto's ook commercials, muziek video's en is schrijver. Een multitalent dus. Hij heeft onmiskenbaar zijn eigen stijl. Maar in sommige foto's zie je toch ook wel een beetje Anton Corbijn terug. Of misschien is het wel gewoon de Corbijn stijl. Niettemin in Maarten Corbijn een kunstenaar waar ik graag aandacht aan besteed.
Kunst is een kwestie van smaak, zo ook de kunst van het fotograferen. Foto's moet je bekijken en ervaren en niet teveel woorden aan besteden. Dus ga ik er verder ook niets meer over zeggen.

Hierbij alvast een voorproefje. Maar wil je meer van zijn werk zien. Dan moet je gewoon even op zijn site kijken.

zondag 14 april 2013

Cloud Atlas, everything is connected

Gisteren Cloud Atlas gezien. Een film die je even op je in moet laten werken. Gisteravond of eigenlijk nacht had ik nog zoiets van waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken. Waar ging dit in godsnaam over. Maar vanochtend, in de bossen van Herpenduin op de mountainbike, altijd een goed moment om even te relativeren, it suddenly hit me.
 Cloud Atlas is een Duitse speelfilm uit 2012, gebaseerd op het gelijknamige boek van David Mitchell. De film is geregisseerd, geproduceerd en geschreven door het trio Tom Tykwer en Lana en Andy Wachowski.                                                                          

Deze speelfilm kent 6 verhalen waarvan de hoofdpersonen over de tijd met elkaar verbonden zijn. Een jonge advocaat uit 1849 die met zijn dagboek ronddrijft op de Stille Oceaan. Een  homoseksuele componist die door het dagboek geïnspireerd raakt en hierover schrijft aan zijn geliefde. Een journaliste die betrokken raakt bij een moord in een kerncentrale en het dagboek en de brieven in handen krijgt. Een klucht over een uitgever die door zijn broer verbannen wordt naar een verpleeghuis. Het verhaal van een opstandige kloon in het futuristische Korea en het verhaal van een stam in het post-apocalyptische Hawaï, ver in de toekomst. Het is een episch verhaal over de mensheid waarin de acties en consequenties van onze levens invloed hebben op andere levens in het verleden, het heden en de toekomst. Een ziel verandert van een moordenaar in een redder en een enkele goede daad blijft eeuwenlang van kracht en dient uiteindelijk ter inspiratie voor een revolutie.                                                                          

Er zijn veel films gemaakt waarin verschillende personages en verhaallijnen, die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, uiteindelijk samenkomen in een gigantisch allesomvattend en alles verklarend plot. Verwacht dit niet bij Cloud Atlas. Waar deze film vooral over gaat is onderdrukking en hoe de hoofdpersonen in ieder verhaal er op hun eigen manier voor kiezen of voor vechten om zich hiervan te bevrijden. Of het nu gaat om onderdrukking vanwege huidskleur, geslacht, seksuele voorkeur, religie, klassenjustitie, intellectuele onderdrukking of de rechteloosheid van kunstmatige levensvormen. Onderdrukking is van alle tijden en waarschijnlijk ook van de toekomst. En de massa leert nooit van het verleden. Maar er zijn altijd individuen die anderen inspireren om zich te verheffen uit die massa en een ander te pad kiezen.





woensdag 10 april 2013

Photoshoot

Eindelijk.....zondag was het dan zover. De eerste fotoshoot voor FBLS magazine.
Onze missie was drieledig; een coverfoto, een foto voor bij de editorial en een paar bruikbare foto's die bij het interview item geplaatst kunnen worden.

We mogen trots zijn op onszelf. Ik bedoel. Je moet natuurlijk realistisch blijven. We hadden geen professionele fotograaf tot onze beschikking, geen studio, geen lampen, geen high tech apparatuur, geen Mary van der Ven om ons bij te werken, we zijn per slot van rekening geen 20 meer, geen dure kleding en we hebben allebei niet het goddelijke lichaam van een supermodel. Nooit gehad trouwens. Ook niet toen we 20 waren.

Wat hadden we dan wel. Nou om te beginnen een stralende zon buiten, een strak blauwe lucht, veel goede wil, 2 enthousiaste fans, een paar leuke outfits en heel veel lol. We hebben alle glossy magazine cliches uit de kast getrokken die er zijn. Van de arrogante look tot het pruilmondje van Victoria Beckham. En tenslotte gewoon een aantal lucky shots. Want laten we wel wezen. Ook tijdens professionele shoots worden er veel foto's gemaakt en maar weinig ervan zijn bruikbaar. Dan hebben wij het nog niet zo slecht gedaan.
Retoucheren, daar doen we niet aan. What you see is what you get. Nou ja, een beetje dan. Hier en daar wat met contrasten spelen, een beetje overbelichten, dat werkt ook heel wat oneffenheden weg.

En het resultaat. Houd deze blog in de gaten. Binnenkort plaatsen we de definitieve coverfoto voor FBLS magazine.

Hierbij alvast een kleine sfeerimpressie.

Help het project Creciendo Unidos van Wereldkinderen

Fabulous Forty Saskia en Jenneke wil via deze weg graag aandacht vragen voor de projecten van Wereldkinderen. En specifiek voor Creciendo Unidos, onderwijs voor kinderen in Bogotá.

Waarom steunt Fabulous Forty Creciendo Unidos?
Omdat kinderen nu eenmaal de toekomst zijn en omdat wij vinden dat ieder kind recht heeft op een goede en eerlijke start.
Wij kennen dit project via een collega van Saskia. Hij en zijn vrouw hebben zelf twee geadopteerde kinderen uit Colombia. Die kinderen zijn inmiddels volwassen. Maar de dochter is zelf heel betrokken bij dit project.

Wat is Creciendo Unidos?
Creciendo Unidos richt zich op kinderen die op jonge leeftijd moeten gaan werken, vaak in het informele circuit, zoals de verkoop van sinaasappels op straat. Daardoor kunnen zij niet naar school. De armoede van het gezin is meestal de reden dat de kinderen moeten gaan werken. 
Het project ondersteunt kinderen en families door de kinderen de kans te geven alsnog naar school te gaan en een (vak)opleiding te volgen. De ouders worden actief betrokken in dit project, waarin naast onderwijs ook aandacht wordt besteed aan de ontwikkeling van de kinderen door psycho-sociale ondersteuning (via een psycholoog).

Wat doet Wereldkinderen?
Wereldkinderen ondersteunt projecten waarmee kinderen zonder thuis kunnen opgroeien in een gezin of gezinsvervangende situatie in eigen land.

Wil je meer informatie over dit specifieke project of over Wereldkinderen en wat zij nog meer doen? Kijk dan op de site van Wereldkinderen. Of beter nog steun Creciendo Unidos met een donatie.

zaterdag 6 april 2013

The Garden of Gethsemane

Zojuist betrapte ik mezelf erop dat ik tijdens het stofzuigen nummers van de soundtrack van de musical "Jezus Christ Superstar" aan het zingen was. De film over de laatste dagen van Jezus. Hoe toepasselijk zo tussen Pasen en Pinksteren. Die musical zit in mijn systeem en rond deze periode krijg ik altijd een onbedwingbare behoefte om de muziek de horen en de film te zien. Vroeger dreef ik mijn ouders tot waanzin omdat ik dag in dag uit de LP draaide. Ik heb die platen echt grijs gedraaid. Er zitten heel wat krassen op en tikken in en bij sommige nummers slaat hij over. Ik kende op een gegeven moment al die tikken en krassen uit mijn hoofd. En ook alle teksten van alle nummers. Inmiddels heb ik de dubbel-cd. Die is wat minder gevoelig voor mijn verslaving.

Ik ben geen aanhanger van het christelijk geloof. Al las ik vroeger op school bij voorkeur verhalen uit de kinderbijbel, vrijwillig. Omdat ze zo mooi waren. En ik keek op televisie graag naar Hollywood megaproducties als Ben Hur, Spartacus, The Song of Bernadette. Fantastisch over the top drama. Maar "Jezus Christ Superstar" is voor mij toch wel de visualisatie van hoe het geweest moet zijn. Of hoe het zou moeten zijn. Het geloof in al zijn puurheid en eenvoud. Met Ted Neeley als de ultieme personificatie van Jezus. Een magere man met sluik donker haar en donkere ogen. Niet de blonde, blauwogige halfgoden die Hollywood ons voorschotelde. Een gewone man met mooie ideeën die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. En het slachtoffer werd van politieke en religieuze intriges. Er is niet veel veranderd sinds die tijd. Ted Neeley heeft naast de filmversie nog jarenlang de rol van Jezus gespeeld in de theater versie. Sterker nog, hij heeft die rol langer gespeeld dan Jezus ooit op deze aardbol heeft rondgewandeld.

Van de tijdloze muziek hield ik al op jonge leeftijd. De manier waarop de teksten van de nummers het verhaal vertellen en geïntegreerd zijn in de muziek vind ik persoonlijk briljant. En op de middelbare school heb ik, tijdens muziekles, de symboliek van de film leren waarderen.  Dit is echt zo'n productie waarvan je na het zien ervan zegt "de film was beter dan het boek". Als zou Paus Franciscus me waarschijnlijk excommuniceren vanwege deze woorden. Niet dat dat iets uitmaakt, want dit lammetje was toch al verloren.

De film was al controversieel voordat hij in 1973 uitkwam. En het heeft lang geduurd voordat hij te zien was op televisie. Maar een aantal jaren geleden durfde de KRO het toch aan. En sindsdien wordt hij rond Pasen wel ergens getoond. Gelukkig is de film ook op DVD uitgebracht, zodat ik hem kan bekijken wanneer ik wil. Samen met Perry, want we zijn beiden fan van de film. En van Ted Neeley. Vooral van Ted Neeley. Of eigenlijk van de stem van Ted Neeley. Er zijn maar weinig zangers die hem kunnen evenaren. In het nummer "Gethsemane" komt die stem helemaal tot zijn recht. De twijfel, de wanhoop, de berusting. Het zit allemaal in dit ene nummer en in die stem. Het bezorgt me iedere keer weer rillingen als ik het hoor en zie. Voor iedereen die het nog nooit heeft gehoord en voor iedereen die er geen genoeg van kan krijgen hieronder het fragment van het nummer.





Latte bij Coretto

Sinds mensenheugenis ga ik op zaterdag naar de stad. Vroeger met ons mam voor koffie en een sinas bij Wimpies, later met Femke om koffie bij de hema, of met Richelle gewoon om nutteloos rond te hangen, en tegenwoordig met ons Lieke om te shoppen en ook om koffie te drinken.

We hebben ons wel eens gekscherend vergeleken met de knottantes. Ze zijn familie van familie, die twee zussen met allebei een blonde knot op het hoofd, en ze horen en zien "alles" wat in hun blikveld gebeurt. Mijn zus en ik doen dat ook, alleen gaat het niet over andere mensen, maar over kleding, schoenen, tassen, sieraden en al het andere wat het leven zo kleurig maakt. Bij Ter Horst van Geel hebben we onze favoriete verkoopster, bij Mi Casa ook, bij 't Winkeltje wordt me verteld wat mijn zus gekocht heeft als ik er per ongeluk alleen ben, en we sluiten de middag standaard af met een cappuccino en een worteltjestaart voor ons Lieke, en een Latte Macchiato voor mij. Dat doen we bij Coretto, in het leukste winkelstraatje van Oss, de Schakel.

Sinds de opening zijn we trouwe klanten, en in de loop van de tijd hebben we er al menig uurtje doorgebracht, genietend van onze koffie. In de zomer op het terras, ondertussen lekker mensen kijken, en in de winter binnen, maar altijd hetzelfde recept. Inmiddels weet de jongen die er op zaterdag werkt wat we willen en wordt er altijd vriendelijk gezwaaid als ik er langs loop. Soms ga ik ook wel eens in m'n eentje, lekker krantje of tijdschrift lezen, en dan weer verder. Heerlijk toch. De kaart is er verder ook voorzien van heerlijke broodjes en wraps, en alles is er vers. De koffie is er echter het allerlekkerst! Go Enjoy it!



Digital Landscape

We hebben tegenwoordig een NAS. Een wat? Een NAS. Vraag me niet waarom en waarvoor. Perry heeft het uitgelegd. Maar ik zou het niet meer kunnen navertellen. We hebben het blijkbaar nodig. Dus we hebben het. Natuurlijk is het niet een kwestie van installeren en klaar. Dat is nooit met computer dingen. Er moet altijd iets gebeuren of veranderen. Zo ook met de NAS. We moeten namelijk onze hele computer gaan herinrichten en ook opschonen. Kijk, en dat zijn dingen die ik wel begrijp. Dus kruipen we al een paar weken als er 's avonds even tijd is met zijn tweeën achter de computer om op te ruimen. Fantastisch wat je dan allemaal tegenkomt. Een computer is net een huis. Je bewaart er van alles in omdat je het misschien ooit nog eens nodig hebt of omdat er een mooie herinnering aan vastzit of gewoon omdat het zo leuk is. Alleen ja, een keer is je huis vol en moet je dingen gaan weggooien. En op onze computer zijn dat vooral foto's. Vakantiefoto's, dagje weg foto's, foto's van verjaardagen en feesten, foto's van de kinderen, heeeeel veeeel foto's van de kinderen. En zomaar foto's. En tijdens het opschonen kwam ik deze foto tegen van een prachtig winterlandschap.


En ik weet dat we het allemaal hebben gehad met de winter en de kou. En dat we snakken naar warmte en zon. Ik ook. Maar ik vond het gewoon zo mooi dat ik hem graag wil delen met de rest van de wereld.

Deze foto hebben we vorig jaar (begin 2012) genomen in Herpenduin. Je ziet nog duidelijk de sporen van sneeuwpret. De strakblauwe winterlucht. De besneeuwde bossen van Herpenduin. En als je heel goed kijkt zie je links op de achtergrond in de schaduw van de bomen het silhouet van een kind op een slee die de heuvel afglijd. Maar wat ik vooral zo mooi vind is de weerkaatsing van de zonnestralen in de lens en de kleine explosie van licht en kleur die dit teweegbrengt.

Nee, deze foto ruimen we niet op. Die stoppen we gewoon weer terug in een doos op zolder.

woensdag 3 april 2013

40!

En dan is het 3 april 2013, en duurt het nog zo'n vier uur voor je 40 wordt. Véértig. Maar het is niet erg want tenslotte is het maar 40.

Veertig is voor mij:
- een dag die niet meer stuk kan als je vertelt dat je 40 wordt, en dat de ander je vol ongeloof aankijkt;
- stiekem wel eens niet meer naar 3fm luistert, maar radio 2 opzet (zeg dit tegen niemand);
- blij zijn met een goede kapster die wel raad weet met die grijze landingsstrip op m'n hoofd;
- uiteindelijk toch een HBO diploma gehaald hebben;
- met veel positiviteit in het leven staan;
- véél positiever denken dan toen ik 20 of 30 was, terwijl er toch zat gebeurd is waardoor
  dat naar negatief om had kunnen slaan;
- weten wat ik wil, maar vooral hoe ik dat moet bereiken;
- je kater die niet tot vijf uur 's middags de dag erna aanhoudt, maar zo'n twee hele dagen doorteistert;
- een vriendin hebben met wie je na 25 jaar vriendschap op één lijn zit qua humor, zo erg dat je andere
  vriendinnen ons verbijsterd aanhoren en hun hoofd schudden bij het horen van zoveel onzin;
- op tijd gestopt met roken zijn, doet wonderen voor je jeugdige uiterlijk;
- Jeugdig, ja maar niet meer jong;
- vervlogen dromen en illusies hebben, maar nog jong genoeg zijn om er nieuwe voor in de plaats te
  vinden;
- een etappe in de snelweg die het leven is.....................
een etappe......

dinsdag 2 april 2013

Life of Pi

In de serie Oscar winning films 2013 die we op dit moment aan het kijken zijn is Life of Pi deze keer aan de beurt. 

Toen ik voor het eerst las en hoorde over deze film wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. Een jongen die samen met een tijger een reis op een reddingsboot overleeft. Hoe kan zo'n verhaal nu Oscars winnen? Nu ik Life of Pi heb gezien snap ik waarom. Eigenlijk is het geen film die je bekijkt, maar ervaart. En uiteindelijk kun je ervan vinden wat je zelf wilt. De Oscars zijn wat mij betreft dik verdiend. Want niet alleen het verhaal is uniek maar de filmbeelden zijn prachtig en bij tijd en wijlen zelfs goddelijk.

Life of Pi gaat over kleine en grote wonderen die ons overkomen. Over wonderen die we wel of niet willen zien. Het gaat over dingen die we niet kunnen verklaren of niet willen verklaren maar waarvan we gewoon willen genieten. Over de keuze die we hebben tussen geloof in ratio en zaken van het hart. Over geloof en hoop en een beetje over vriendschap die ons op de been houd. Of in ieder geval de illusie van vriendschap.

En welk verhaal aan het einde ook je voorkeur heeft. Het blijft wonderbaarlijk. Of het nu het meest voor de hand liggend is of ongelooflijk.